สิ่งที่โจวอวี่อันต้องทำในตอนนี้ คือสะสมและกักตุนยาเอาไว้
เพื่อการนี้ เขายังแลกเปลี่ยนกับระบบอีกครั้ง ขยายพื้นที่มิติของระบบให้ใหญ่ขึ้นหลายเท่า
เมื่อเห็นกองยาที่สูงพะเนินราวกับภูเขาในพื้นที่มิติ โจวอวี่อันก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
ตอนนี้โจวอวี่อันมีชื่อเสียงดีงามอย่างยิ่ง
เขาไม่เพียงทำธุรกิจ แต่ยังนำเงินก้อนแล้วก้อนเล่าไปสนับสนุนสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในเซี่ยงไฮ้ ทั้งยังไปคัดเลือกเด็กฉลาดด้วยตนเองและออกทุนให้พวกเขาได้เรียนหนังสือ
ใคร ๆ พอเอ่ยถึงนายท่านโจวก็ต้องกล่าวชมว่า “พ่อค้าผู้รักชาติ ผู้มีเมตตายิ่งใหญ่”
โจวอวี่อันคิดในใจ: ด้วยชื่อเสียงของผมในตอนนี้ พอสงครามเริ่มขึ้น หากทางนั้นขาดแคลนยาจริง ๆ ไม่ช้าก็เร็วต้องมาหาผมแน่ ถ้าจะหาคน ก็ต้องหาคน “แสนดี” อย่างผมนี่แหละ
เป็นไปตามคาด
วันหนึ่ง หลังเข้าร่วมประชุมสมาคมการค้าเสร็จ โจวอวี่อันก็นั่งรถยนต์ส่วนตัวกลับบ้าน
รถแล่นไปได้ครึ่งทาง เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติขึ้นมา ถนนสายนี้ไม่ใช่ทางกลับบ้าน
พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง คนขับรถอู๋จวินก็จอดรถไว้หน้าลานบ้านอันเงียบสงัดแห่งหนึ่งแล้ว
โจวอวี่อันมองคนขับที่ตนรับเข้ามาทำงานได้ไม่กี่เดือน ก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว
เอาเถอะ หมอนี่ถูกส่งมาแฝงตัวอยู่ข้างกายเขานี่เอง
เขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แล้วถามว่า “อู๋จวิน พาฉันมาที่นี่ทำไม?”
อู๋จวินลงจากรถ พลางยิ้มแล้วเปิดประตูให้เขา “นายท่าน มีคนอยากเชิญท่านไปรับประทานอาหารขอรับ”
โจวอวี่อันกวาดตามองลานบ้านธรรมดา ๆ ที่ซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในตรอก หน้าประตูไม่มีแม้แต่ป้ายชื่อ
เขาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามเข้าไป
ภายในบ้านมีชายวัยกลางคนสวมหมวกปีกกว้างนั่งอยู่