ฝูงชนแหวกออก ไป๋เจินจูรีบฝ่ากลุ่มคนเข้ามา แล้วก็เห็นภาพตรงหน้าอย่างชัดเจน
หญิงชราหน้าตาเหี่ยวย่นคนหนึ่งทรุดนั่งอยู่บนพื้น มือผอมแห้งทั้งสองข้างยื่นออกไป หมายจะคว้าตัวโจวจี้หมิน แต่เขากลับถอยหลบครั้งแล้วครั้งเล่า
โจวจี้หมินได้ยินเสียงนี้ก็รีบเดินมาทางไป๋เจินจู
หวังชุ่ยหลานเห็นไป๋เจินจูแล้วก็ชะงักงันไปทั้งตัว
ไป๋เจินจูในวันนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
แต่ก่อนนางเกล้าผม สวมกระโปรงผ้าไหม เป็นภรรยาผู้มั่งคั่ง ทว่าตอนนี้กลับตัดผมสั้นทรงนักเรียนที่กำลังนิยม สวมชุดจงซานสีเทา ดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง
แต่ผิวพรรณของนางยังขาวผ่อง สีหน้าสดใส มองแล้วแทบไม่ต่างจากเมื่อก่อน
ริมฝีปากของหวังชุ่ยหลานสั่นระริก นางพึมพำถามว่า “เหตุใดเจ้าถึงยังไม่ตาย... เหตุใดถึงยังมีชีวิตดีเช่นนี้...”
โจวอวี่อันเบียดตามเข้ามา “แน่นอนว่าเป็นเพราะภรรยาข้าเป็นคนจิตใจดี จึงมีวาสนาดี สามีเจ้าคือโจรภูเขา เจ้าช่วยเขาทำร้ายคน แล้วยังคิดจะเอาลูกชายตัวเองมาแลกกับลูกชายข้าอีกหรือ?”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา ผู้คนที่มุงดูอยู่ข้าง ๆ ก็พากันวิพากษ์วิจารณ์
“นึกว่าลูกชายไม่ยอมรับแม่แท้ ๆ เสียอีก ที่แท้ก็เป็นเมียโจรภูเขานี่เอง!”
“นั่นสิ! เป็นเมียโจรภูเขา จะเป็นแม่ของสหายผู้นี้ได้อย่างไร?”
หวังชุ่ยหลานกรีดร้องขึ้นมา “เจ้าพูดเหลวไหล! สลับตัวเด็กอะไรกัน? เจ้าเป็นคนอุ้มลูกชายข้าไป! จี้หมินเป็นลูกชายข้า! เห็นลูกชายข้ามีอนาคต ก็เลยอยากแย่งไป...”
“แย่งงั้นหรือ?” โจวอวี่อันหัวเราะเยาะ “เจ้าคิดจะส่งลูกชายตัวเองมาเสวยสุขที่บ้านข้า แต่ข้าจะจำลูกแท้ ๆ ของตัวเองไม่ได้ได้อย่างไร? ข้าสลับเด็กกลับมาตั้งนานแล้ว ลืมตาดูให้ดีสิ ลูกชายข้าชื่อจี้หมิน จะไปเหมือนเจ้าได้อย่างไร? โจรภูเขาหวังต้าซานที่ถูกขังอยู่ในคุกต่างหากที่เป็นลูกชายเจ้า!”