เสิ่นเยี่ยนฉือถามเสียงขื่นขมว่า “องค์หญิง... เมื่อก่อน... เมื่อก่อนพระองค์ไม่เคยเรียกข้าเช่นนี้เลยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
องค์หญิงชิ่งอันมองเขา พลางคิดในใจ: มาแล้ว ๆ เขากำลังทำท่าน่าสงสารใส่ฉัน ตอนที่ฉันไม่สนใจสวี่อัน เขาก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน
องค์หญิงชิ่งอันเริ่มกระวนกระวาย นางรู้สึกว่าเสิ่นเยี่ยนฉืออาจกำลังวางกับดักให้นางตกหลุมพรางอยู่ก็ได้
นางรีบพูดว่า “เอ่อ อย่างนั้นหรือ ข้าลืมไปแล้ว เจ้ายังมีธุระอะไรอีกหรือไม่?”
เสิ่นเยี่ยนฉือได้ยินเช่นนั้นก็ชะงัก ลืมแล้วหรือ? คำว่าลืมแล้วหมายความว่าอย่างไร?
เป็นเพราะเจ้าคนที่สอบได้ถงจิ้นซื่อคนนั้นจริง ๆ ด้วย! นางรังเกียจเขาแล้ว! สตรีตื้นเขินผู้นี้ ไม่ต่างอะไรจากคนสามัญเหล่านั้นเลย!
แม้แต่ข้ออ้างสักข้อเพื่อปัดเขาให้พ้นตัวยังไม่ยอมคิดเสียด้วยซ้ำ
แต่เขาก็ต้องอดทนไว้ ยังต้องอาศัยนางพลิกสถานการณ์อยู่
“องค์หญิง...” เขาเงยหน้าขึ้น ขอบตาแดงก่ำในพริบตา น้ำเสียงสั่นเครือ “ข้า... ข้ามาเพื่อทูลลาองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ”
องค์หญิงชิ่งอัน “หา?”
“พรสวรรค์ของข้าต่ำต้อย สอบได้เพียงถงจิ้นซื่อ เกรงว่าอีกไม่นานคงต้องไปรับตำแหน่งในหัวเมือง... ก่อนจากไป ข้ายังอดเป็นห่วงองค์หญิงไม่ได้ จึงบังอาจมาพบพระองค์เป็นครั้งสุดท้ายพ่ะย่ะค่ะ”
เขาพูดได้จริงใจยิ่งนัก
หากเป็นองค์หญิงชิ่งอันคนก่อน คงถลาเข้าไปคว้ามือเขา ร้องไห้พลางพูดว่า “พี่เยี่ยนฉืออย่าไปเลย ข้าจะไปทูลขอเสด็จพ่อเอง” ตั้งนานแล้ว
แต่ตอนนี้องค์หญิงชิ่งอันเพียงพยักหน้า “ดี ดี เช่นนั้นก็ตามนี้ ข้ายังมีธุระ ขอตัวก่อน”
พูดจบ นางก็ไม่แม้แต่จะเหลียวมองเสิ่นเยี่ยนฉือ หันหลังเดินจากไปทันที