องค์หญิงชิ่งอันเข้าวังมา ก็รีบร้อนมุ่งหน้าไปยังห้องทรงพระอักษรทันที
จิ้นจงเห็นเข้าก็รีบเดินมาต้อนรับ “องค์หญิง ค่อย ๆ เสด็จพ่ะย่ะค่ะ ระวังพระบาท อย่าทรงหกล้ม!”
“เสด็จพ่อ! เสด็จพ่อ!”
โจวอวี่อันเงยหน้าขึ้นจากฎีกา พอเห็นธิดาวิ่งจนหน้าแดงก่ำ ก็ยิ้มถาม “ชิ่งอันมาแล้วหรือ มีเรื่องอะไรถึงได้รีบร้อนเพียงนี้?”
“ลูกมีเรื่องจะกราบทูลเสด็จพ่อเป็นการส่วนพระองค์เพคะ”
โจวอวี่อันไม่ได้คิดอะไรมาก โบกมือให้เหล่านางกำนัลถอยออกไป
รอจนประตูตำหนักปิดสนิท เขาจึงถาม “ว่ามาเถิด เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
องค์หญิงชิ่งอันพุ่งเข้าไปหน้าโต๊ะทรงพระอักษร เอ่ยอย่างร้อนใจ “เสด็จพ่อ ลูกสงสัยว่ามีคนคิดปองร้ายลูกเพคะ!”
โจวอวี่อันได้ยินดังนั้นก็รีบนั่งตัวตรง “ใคร? ใครคิดปองร้ายเจ้า?”
องค์หญิงชิ่งอันจึงเล่าเรื่องที่ประสบพบเจอในช่วงนี้ออกมารวดเดียว
ทั้งคนขายตัวฝังศพบิดา พระพุทธบุตรผู้เย็นชา จอมยุทธ์พเนจรในยุทธภพ นักแสดงงิ้วปลอมโฉม และศิลปินเลียนเสียง ต่างเรียงแถวกันเข้ามาหานางทีละคน
ยิ่งพูดนางก็ยิ่งตื่นเต้น โดยเฉพาะตอนย้ำว่าเซี่ยผิงปลอมโฉมได้ ส่วนเซี่ยเหยียนเลียนเสียงคนได้ “พวกเขาต้องคิดจะสับเปลี่ยนตัวลูกโดยไม่ให้ใครรู้แน่ ๆ จะได้อาศัยฐานะองค์หญิงก่อการไม่ชอบมาพากล!”
โจวอวี่อันฟังไปพลางคิดในใจว่า “ระบบ ดูบทที่แกเขียนสิ โป๊ะแตกแล้ว”
ระบบรีบโยนความผิดทันที 【ทำไมไม่พูดว่าคุณโลภเกินไปล่ะ? หาทีเดียวตั้งสิบคน ทำไมไม่ลองหาสักหนึ่งสองคนก่อน?】
โจวอวี่อันสวนกลับ “แล้วก่อนหน้านี้ทำไมแกไม่เตือนฉัน?”
【ฉันทำเองได้ไหมล่ะ? ฉันต้องทำภารกิจนะ!】
โจวอวี่อันรู้จักดูสถานการณ์ที่สุด จึงรีบเปลี่ยนคำพูด “อ้อ ฉันว่าปัญหาอยู่ที่พวกคนทำภารกิจนั่นแหละ เราให้บทแบบไหนก็เล่นตามนั้น ไม่รู้จักคิดอะไรใหม่ ๆ เลยจริง ๆ”