เสิ่นเยี่ยนฉือประสานมือคำนับเหล่าบัณฑิตที่สอบได้ในรุ่นเดียวกัน จากนั้นก็รับคำแสดงความยินดีจากสหายร่วมสำนักโดยรอบ สีหน้าสงบนิ่งราวกับเมฆคล้อยลมเอื่อย
เมื่อกลับถึงโรงเตี๊ยม พอปิดประตูห้อง หน้ากากอ่อนโยนดุจหยกของเสิ่นเยี่ยนฉือก็แตกกระจายไม่มีชิ้นดี
เขาปัดถ้วยชาบนโต๊ะตกลงพื้น เศษกระเบื้องกระเด็นไปทั่ว น้ำชาร้อนลวกสาดเปียกพื้น
ใบหน้าบิดเบี้ยว เส้นเลือดตรงขมับปูดโปน
“อันดับสาม... จิ้นซื่อร่วมรุ่น... นี่มันหยามกันชัด ๆ! ต้องมีคนจงใจเหยียดหยามข้า!”
“ด้วยความสามารถของข้า จะเป็นไปได้อย่างไร? เป็นไปได้อย่างไรที่สอบได้แค่จิ้นซื่อร่วมรุ่น!”
เขาเดินวนไปมาในห้อง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แม้แต่ลมหายใจก็ยังสั่นพร่า
จิ้นซื่อร่วมรุ่น ด้อยค่าไม่ต่างอนุภรรยา
เสิ่นเยี่ยนฉือยืนอยู่หน้ากระจกทองแดงในโรงเตี๊ยม มองตัวเองในกระจกที่มีใบหน้าบิดเบี้ยว ก่อนสูดลมหายใจลึกแล้วค่อย ๆ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
เขาจะจบสิ้นเพียงเท่านี้ไม่ได้ จิ้นซื่ออันดับสาม แม้ในนามจะเป็นจิ้นซื่อ แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นตัวตลกที่เล่าขานกันในวงการขุนนางมานับร้อยปี—“จิ้นซื่อร่วมรุ่น ด้อยค่าไม่ต่างอนุภรรยา” ชั่วชีวิตล้วนต่ำต้อยกว่าผู้อื่น ถูกคนชี้หลังหัวเราะเยาะ ต่อไปทำได้เพียงไปประจำการเป็นขุนนางเล็ก ๆ ในถิ่นทุรกันดารห่างไกล หมดหวังเลื่อนขั้น มองปราดเดียวก็เห็นปลายทางชีวิตแล้ว
เสิ่นเยี่ยนฉือไม่มีวันยอมให้ตนตกอยู่ในสภาพเช่นนั้นเด็ดขาด
เขาจัดการตัวเองอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนมาสวมเสื้อคลุมสีเขียวเรียบง่าย แล้วกลับมาเป็นคุณชายผู้สุภาพอ่อนโยนดังเดิม ก่อนรีบรุดไปยังจวนอ๋องฉู่
แต่คราวนี้ เขากลับไม่ได้ก้าวผ่านประตูใหญ่ของจวนอ๋องด้วยซ้ำ
คนเฝ้าประตูขวางเขาไว้ บอกว่าต้องเข้าไปรายงานก่อน
ต้องรู้ว่าก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่เขามา ล้วนมีคนออกมาต้อนรับให้เข้าไปโดยตรง ไม่เคยต้องรายงานก่อนเลย