หร่วนซุ่ยซุ่ยไม่ต้องการคำขอโทษจากโจวซั่ว
เธอรู้สึกว่างานครูอนุบาลนี้คงทำต่อไปไม่ไหวแล้ว
เงินเดือนก็ไม่ได้สูงอยู่แล้ว แค่ต้องรับมือกับเด็กซนพลังล้นเหลือพวกนี้ทุกวันก็เหนื่อยจะแย่
เมื่อวานเพราะเรื่องของเสี่ยวรุ่ย เธอถูกผู้อำนวยการเรียกไปที่ห้องทำงาน แล้วโดนดุด่ายกใหญ่
“คุณดูแลเด็กยังไงเนี่ย? หือ? เด็กแต่ละคนต้องส่งถึงมือผู้ปกครอง นี่เป็นความรู้พื้นฐาน! เป็นครูมาตั้งกี่ปีแล้ว เรื่องแค่นี้ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?”
หร่วนซุ่ยซุ่ยก้มหน้า น้ำตาคลอเบ้า ไม่กล้าโต้แย้ง
เมื่อคืนเธอไม่ได้นอนเลยสักนิด เอาแต่จ้องแอปหางานในมือถืออยู่ครึ่งค่อนคืน
งานนี้ทำต่อไม่ได้แล้ว น่ากลัวเกินไป
โจวอวี่อันคนนั้น... แค่คิดถึงเขา ร่างกายเธอก็สั่นไปหมด กลิ่นเหม็นนั่นราวกับยังไม่จางหายไปไหน
ตอนเช้า หร่วนซุ่ยซุ่ยยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียนอนุบาล คอยต้อนรับเด็ก ๆ และผู้ปกครองที่ทยอยกันมา
จู่ ๆ ร่างเล็กที่คุ้นตาก็วิ่งพรวดมาจากฝั่งตรงข้ามถนน
“คุณครูหร่วน!”
โจวซั่วสะพายกระเป๋าใบเล็ก วิ่งมาหยุดตรงหน้าเธอ ด้านหลังมีผู้หญิงคนหนึ่งตามมา เธอสวมรองเท้าส้นสูงเรียวเล็ก แต่งหน้าอย่างประณีต ดูคล่องแคล่วและสวยสง่า ราวกับเพิ่งเดินออกมาจากนิตยสารแฟชั่น
หร่วนซุ่ยซุ่ยชะงักไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ทันที
นี่คือแม่ของโจวซั่ว ซูเนี่ยนเหรอ?
ทำไมถึงสวยขนาดนี้นะ
ขณะที่เธอยังแอบชื่นชมอยู่ในใจ โจวซั่วก็วิ่งมาถึงตรงหน้าแล้วพูดว่า “คุณครูหร่วน ขอโทษครับ! เมื่อวานผมช่วยเสี่ยวรุ่ยจนทำให้คุณครูตกใจ แม่บอกว่าคราวหน้าถ้ามีเรื่องอะไรต้องบอกผู้ใหญ่ก่อน ผมจำไว้แล้วครับ!”