ตำรวจหันไปมองพ่อของเสี่ยวรุ่ย “แม่ของเสี่ยวรุ่ยพักอยู่ที่ไหน พวกเราจะโทรหาเธอ ถามว่าเด็กอยู่กับเธอหรือเปล่า”
พ่อของเสี่ยวรุ่ยรีบหยิบโทรศัพท์ออกมา “คุณตำรวจ ข้าจะโทรเดี๋ยวนี้!”
โทรศัพท์ดังอยู่นานกว่าจะมีคนรับ เสียงแม่ของเสี่ยวรุ่ยเย็นชา “โทรหาข้าทำไม?”
“เสี่ยวรุ่ยล่ะ? อยู่กับเจ้าหรือเปล่า?”
“เด็กไม่ได้ถูกเจ้าพาตัวไปหรือ? แล้วมาถามข้าทำไม?”
“เสี่ยวรุ่ยหนีออกจากโรงเรียนอนุบาลไปแล้ว! บอกว่าจะไปหาเจ้า! ตกลงว่าอยู่ที่นั่นหรือเปล่า?!”
เสียงร้อนรนของแม่เสี่ยวรุ่ยดังมาตามสาย “ข้ายังไม่กลับถึงบ้าน! เดี๋ยวข้าจะกลับไปดูเดี๋ยวนี้!”
นางวางสาย คว้ากระเป๋าแล้วรีบวิ่งออกไปทันที
ทางด้านนี้ ตำรวจก็ลุกขึ้นเช่นกัน “ไป ไปดูที่บ้านแม่ของเสี่ยวรุ่ยกัน”
คนกลุ่มหนึ่งออกจากบ้านตระกูลโจวอย่างเอิกเกริกอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังบ้านของแม่เสี่ยวรุ่ย
โจวซั่วนั่งอยู่บนพรม มองคนกลุ่มนี้เดินเข้าออกไปมา คิ้วเล็ก ๆ ขมวดแน่น
เขาคิดในใจ: เสี่ยวรุ่ย ขอให้หาแม่เจอนะ
เมื่อแม่ของเสี่ยวรุ่ยรีบกลับถึงบ้าน นางก็เห็นร่างเล็ก ๆ นั่งอยู่หน้าประตูแต่ไกล
ดวงตาของเขาบวมแดงจากการร้องไห้
“เสี่ยวรุ่ย!”
เสี่ยวรุ่ยได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น พอเห็นแม่ น้ำตาก็ร่วงลงมาอีก “แม่... ผมผิดไปแล้ว... แม่อย่าทิ้งผมนะ...”
“พูดอะไรอย่างนั้น แม่เคยบอกว่าจะทิ้งลูกเมื่อไร? ลูกวิ่งมาคนเดียว ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำอย่างไร แม่เป็นห่วงแทบแย่!”
“ผมอยากกลับมา... แต่คุณย่าบอกว่าต้องรอให้น้าอาหลินคลอดน้องชายก่อน ถึงจะให้ผมไป... แม่ ผมผิดไปแล้ว ต่อไปผมจะไม่ไปไหนอีก ผมจะไม่ไปบ้านพ่อแล้ว...”