โจวอวี่อันไม่รู้เลยว่า ยันต์กลิ่นเหม็นที่เขาสร้างขึ้นนั้นจะมีผลข้างเคียงร้ายแรงถึงเพียงนี้
ช่วงนี้เขายุ่งจนแทบไม่มีเวลาหยุดพัก
ร้านสาขาใหม่กำลังจะเปิด เขาต้องคอยดูแบบและทำตัวอย่างสินค้า
เขาแวะไปโรงงานแทบวันเว้นวัน ทั้งดูเนื้อผ้า เทียบเฉดสี และคอยกำกับกำหนดการผลิต
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง ตอนที่เขาเปิดประตูบ้านเข้ามาแล้วเห็นคนคุ้นหน้าสองคนนั่งอยู่ในห้องรับแขก ถึงนึกขึ้นได้ทันทีว่า อ้อ พ่อแม่กลับจากเที่ยวแล้วนี่เอง
พ่อโจวกำลังอุ้มโจวซั่วนั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าเปี่ยมด้วยความรัก เอ่ยปลอบหลานชายว่า “ซั่วซั่ว คุณปู่กลับมาแล้ว คิดถึงคุณปู่ไหม? รีบเล่าให้คุณปู่ฟังหน่อย ช่วงนี้เชื่อฟังหรือเปล่า?”
โจวซั่วนับนิ้วไปพลาง เล่าเรื่องที่โรงเรียนอนุบาลเจื้อยแจ้วไปพลาง
ในครัว ป้าหลิวผูกผ้ากันเปื้อนกำลังผัดกับข้าวอยู่
ส่วนแม่โจวยืนเท้าเอวอยู่ข้าง ๆ ชี้นิ้วสั่งไม่หยุด น้ำเสียงดังลั่น “โอ๊ย ใส่น้ำมันเยอะไปแล้ว! ทำกับข้าวแบบนี้จะอร่อยได้ยังไง? เกลือ! ใส่เกลือเยอะไปอีกแล้ว! โธ่ ฝีมือแบบนี้ไม่ไหวเลยนะ...”
ป้าหลิวหันหลังให้ประตู ไหล่เกร็งแน่น มือที่ถือกระบวยผัดช้าลงไปหลายส่วน เห็นได้ชัดว่ากำลังอดทนอย่างเต็มที่
โจวอวี่อันยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง
เขาไม่อยากให้แม่โจวเข้าครัวอีกแล้ว
ฝีมือทำอาหารนั่นน่ะ...
เขาเดินเข้าไปคว้าแขนแม่โจว แล้วลากออกจากครัว “แม่ ออกมาก่อนครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”
แม่โจวยังดิ้นขัดขืน พลางหันไปตะโกนใส่ครัว “ทำอะไรน่ะ! ฉันกำลังคุยกับป้าเขาอยู่! เด็กคนนี้นี่ ลากกันไปลากกันมา...”
โจวอวี่อันลากแม่ออกมา แล้วปิดประตูครัวตามหลัง