ภายในโรงเตี๊ยม เสิ่นเยี่ยนฉือกำลังวางแผนว่าจะทำอย่างไรให้ชิ่งอันองค์หญิงช่วยพูดแทนตนต่อหน้าพระพักตร์ คราวสอบขุนนางครั้งนี้เขาจะได้คว้าอันดับหนึ่ง
แต่แล้วเด็กรับใช้ก็เปิดประตูเข้ามา นางกำนัลจากจวนองค์หญิงถือถุงผ้าแพรเข้ามาด้วย
“คุณชายเสิ่น องค์หญิงของหม่อมฉันตั้งใจไปขอเครื่องรางคุ้มภัยจากวัดคุ้มแคว้นให้ท่าน ขอให้ท่านสอบได้อันดับหนึ่งในคราวนี้เพคะ”
เสิ่นเยี่ยนฉือจ้องเครื่องรางคุ้มภัยชิ้นนั้น นิ่งอึ้งไปถึงสามลมหายใจ
ที่เขาบอกให้ชิ่งอันไป “ขอความช่วยเหลือ” น่ะ หมายถึงไปขอพระบิดาฮ่องเต้ของนางต่างหาก!
ใครใช้ให้นางไปขอพรพระพุทธเจ้าจริง ๆ กันเล่า?!
เขาอยากด่าคน อยากขว้างเครื่องรางลงพื้น อยากกระชากคอเสื้อนางกำนัลแล้วบอกว่า “ให้ท่านหญิงของเจ้าไปหาฝ่าบาท!”
แต่ทำไม่ได้
เขาคือคุณชายเสิ่นผู้สุภาพอ่อนโยนดุจหยก เป็นบัณฑิตผู้ไม่ยึดติดในลาภยศ จะทำลายภาพลักษณ์ไม่ได้
ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงกำเครื่องรางคุ้มภัยไว้ มุมปากกระตุก ก่อนเค้นคำสองคำออกมาจากไรฟัน “...ขอบคุณ”
ไข่มุกหมุนตัวเดินจากไปทันที
ในจวนองค์หญิง ชิ่งอันองค์หญิงถูก “เหนี่ยวรั้ง” ฝีเท้าไว้
หลังจากชมการบรรเลงพิณคลอกระบี่และฟังเพลงขับกล่อมอยู่หลายวัน นางก็เริ่มคิดถึงการไปหาเสิ่นเยี่ยนฉืออีกครั้ง
สวี่อันกับคนอื่น ๆ เองก็สังเกตเห็นความคิดของชิ่งอันองค์หญิง
หลายคนปรึกษากันว่า “ไม่นึกเลยว่าพวกเราหลายคนยังสู้เสิ่นเยี่ยนฉือคนเดียวไม่ได้!”
“ไม่ได้การแล้ว รีบเรียกคนอื่นมา อย่าให้องค์หญิงได้พบแซ่เสิ่นอีก”
ครั้นสวี่อันมาเข้าเฝ้าชิ่งอันองค์หญิงอีกครั้ง เขาก็แสร้งเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า “องค์หญิง ได้ยินว่าในเมืองหลวงมีคณะงิ้วมาใหม่ จัดแสดงเรื่องใหม่ชื่อ ‘องค์หญิงบุรุษ’ กำลังโด่งดังยิ่งนัก องค์หญิงสนใจหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”