โจวอวี้เหวินยิ้มพลางรับมา “ลำบากเจ้าแล้ว หย่าเอ๋อร์”
เสิ่นเยี่ยนฉือก้มหน้า ไม่กล้ามองโจวอวี้เหวินกับหลิ่วหย่าเอ๋อร์
โจวอวี้เหวินจิบซุปสองคำ ก่อนเอ่ยอย่างกระตือรือร้น “เยี่ยนฉือ หย่าเอ๋อร์ออกมาจากห้องทรงพระอักษร ย่อมรู้ความภายในไม่น้อย ฮ่องเต้ชรา... เอ่อ ไม่สิ ฝ่าบาทตัดสินพระทัยแล้วว่าจะรับข้าเป็นบุตรบุญธรรมและแต่งตั้งเป็นรัชทายาท!”
เสิ่นเยี่ยนฉือเงยหน้าพรวด สีหน้าปลาบปลื้ม “จริงหรือขอรับ?”
“จริงแท้แน่นอน” โจวอวี้เหวินกล่าวอย่างลำพอง ก่อนหันไปทางหลิ่วหย่าเอ๋อร์ “หย่าเอ๋อร์ เจ้าเล่าให้เยี่ยนฉือฟังหน่อย”
หลิ่วหย่าเอ๋อร์จึงยกคำพูดชุดเดิมมาเล่าอีกครั้ง ทั้งเรื่องที่ฝ่าบาททรงเห็นว่าองค์ชายมีคุณธรรมโดดเด่น ทั้งเรื่องที่แผ่นดินไร้ผู้สืบทอด และเรื่องที่ไม่ช้าก็เร็วจะต้องรับโอรสจากเชื้อพระวงศ์มาเป็นบุตรบุญธรรม นางเล่าเสียจนฟังดูมีมูลน่าเชื่อถือ
เสิ่นเยี่ยนฉือฟังจบแล้วถามว่า “องค์ชาย ในเมื่อฝ่าบาทมีพระประสงค์เช่นนี้แล้ว เช่นนั้น... ข้าน้อยไม่จำเป็นต้องไปเอาใจองค์หญิงชิ่งอันอีกแล้วใช่หรือไม่ขอรับ?”
ขณะเอ่ย เขาเบือนหน้าเล็กน้อย เผยแววขมขื่นและไม่ยินยอมอยู่หลายส่วน “ข้าน้อย... ข้าน้อยไม่อยากก้มหัวประจบประแจงและฝืนยิ้มให้นางอีกแล้วจริง ๆ ขอรับ”
คำพูดนี้จริงบ้างเท็จบ้าง แต่กลับแสดงท่าทีประหนึ่ง ‘ข้าทนความอัปยศอดสู ทั้งหมดก็เพื่อกิจการใหญ่ของท่านโจวอวี้เหวิน’ ได้อย่างพอเหมาะพอดี
โจวอวี้เหวินซาบซึ้งใจยิ่งนักตามคาด “เจ้าต้องลำบากแล้ว! นิสัยของชิ่งอัน ข้าก็รู้ดี วางใจเถิด เมื่อข้าได้เป็นองค์รัชทายาทแล้ว จะตอบแทนเจ้าอย่างงามแน่นอน!”
เสิ่นเยี่ยนฉือลุกขึ้น ค้อมคำนับลึก “ขอบพระทัยองค์ชาย”
กล่าวจบ เขาก็หันหลังออกจากห้องหนังสือ ฝีเท้าไม่เร่งร้อน ทว่าไม่ได้ออกจากจวนอ๋องฉู่ไปโดยตรง กลับไปยืนประสานมืออยู่ตรงหัวมุมระเบียงทางเดิน รอคอยอย่างสงบนิ่ง