องค์หญิงชิ่งอันมองท่าทางเปี่ยมรักของคนตรงหน้า พลันอยากถามออกไปสักประโยคว่า เจ้านี่ฝันนานเกินไปจนแยกความฝันกับความจริงไม่ออกแล้วหรือ?
ประจวบกับจังหวะนั้น ไข่มุกก็ยกน้ำชากลับมา
อู๋เซี่ยงเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “องค์หญิง เชิญดื่มชาก่อนเถิด”
องค์หญิงชิ่งอันยกถ้วยชาขึ้นจิบ ทว่าในใจก็ยังพึมพำถึงเรื่อง “วาสนารักชาติภพก่อน” อะไรนั่น
อู๋เซี่ยงกลับจ้องนางด้วยแววตาเร่าร้อน “เมื่ออาตมาได้พบองค์หญิงแล้ว ก็ไม่อาจกลับสู่พุทธสถานได้อีกต่อไป จิตใจยังไม่บริสุทธิ์ ทั้งยังยากจะสงบ ขอเพียงองค์หญิงเมตตารับอาตมาไว้”
องค์หญิงชิ่งอันแทบสำลักชา “รับเจ้าไว้? รับอะไรไว้กัน!”
“อาตมายินดีสึกออกมา อยู่เคียงข้างองค์หญิง หากองค์หญิงไม่อยากพบหน้าอาตมา ขอเพียงจัดห้องซอมซ่อสักห้องกับไม้เคาะปลาให้หนึ่งอันก็พอ อาตมาไม่ปรารถนาสิ่งอื่นใด ขอเพียงสวดพระสูตรทั้งกลางวันกลางคืน เพื่อขอบคุณพระพุทธองค์ที่ทำให้อาตมาได้พบองค์หญิงอีกครั้ง แค่ได้มององค์หญิงอยู่ห่าง ๆ ก็พึงพอใจแล้ว ไม่มีความคิดเกินเลยเป็นอันขาด”
องค์หญิงชิ่งอันหน้าแดง ทำตัวไม่ถูก “นี่...นี่คงไม่ค่อยเหมาะกระมัง...”
ในตอนนั้นเอง เจ้าอาวาสก็เดินเข้ามาอย่างพอเหมาะ ประนมมือพลางถอนใจ “อู๋เซี่ยง ในเมื่อเจ้าได้พบผู้มีวาสนาต่อกันตามชะตาลิขิตแล้ว วาสนาทางโลกยังไม่สิ้น วัดแห่งนี้คงรั้งเจ้าไว้ไม่ได้อีก เจ้า...ไปเถิด”
อู๋เซี่ยงลุกขึ้น คารวะอย่างนอบน้อม “ขอรับ ท่านเจ้าอาวาส”
เขาหันไปทางชิ่งอัน รอยยิ้มหม่นเศร้าผุดขึ้นบนใบหน้า จีวรปลิวไสวตามแรงลม “ในเมื่อองค์หญิงไม่ยินดีรับอาตมาไว้ อาตมาก็คงต้องจากไปแล้ว ฟ้าดินกว้างใหญ่ ย่อมมีที่ให้คนอย่างอาตมาพักพิง”