ระบบมองละครฉาวบนโลกออนไลน์ที่ยิ่งบานปลายขึ้นเรื่อย ๆ แล้วอดเอ่ยถามไม่ได้ว่า 【โฮสต์ จะยืนดูเฉย ๆ แบบนี้จริงเหรอ?】
โจวอวี่อันตอบว่า “จะกลัวอะไรล่ะ ซิ่วซิ่วไม่ใช่เด็กสาวที่ใครจะมารังแกได้เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เรื่องแค่นี้เธอจัดการเองได้”
【จะยืนดูเฉย ๆ แบบนี้จริงเหรอ? ไม่รู้สึกผิดบ้างหรือไง?】
“จะร้อนใจไปทำไม พอถึงเวลา ฉันก็ลงมือเอง อีกอย่าง พ่อของอวิ๋นซิ่วซิ่วตายไปนานแล้ว ถือว่าเขาได้เสวยสุขไป ส่วนอีกสองคนนั่น...ฉันไม่ได้คิดจะปล่อยไปอยู่แล้ว”
【แต่นั่นแม่แท้ ๆ กับน้องชายแท้ ๆ ของเธอนะ】
“ชาติก่อนอวิ๋นซิ่วซิ่วไม่เคยไปหาพวกเขาจนตาย นั่นหมายความว่ายังไง? ก็แปลว่าเธอรู้อยู่แล้วว่าคนพวกนั้นพึ่งพาไม่ได้ไง ชาตินี้ญาติของซิ่วซิ่วมีแค่ฉันกับเสี่ยวอวิ๋น”
ระบบเงียบไปครู่ใหญ่ เมื่อนึกถึงเรื่องราวในชาติก่อน ก็พบว่าตนเถียงไม่ออกจริง ๆ
โจวอวี่อันคิดไม่ผิด อวิ๋นซิ่วซิ่วไม่ได้คิดจะเล่นบทเรียกคะแนนสงสาร เธอติดต่อทีมทนายความโดยตรง ยื่นฟ้องบรรดาบัญชีการตลาดที่ปล่อยข่าวลือทั้งหมด พร้อมแจ้งความกับตำรวจให้สืบหาต้นตอข่าวลือ
ส่วนชาวเน็ตที่ตะโกนลั่นบนโลกออนไลน์ว่า “จะไม่ซื้อรองเท้าร้านเธออีกแล้ว”
อวิ๋นซิ่วซิ่วมีท่าทีว่า “ไม่ซื้อก็ไม่ซื้อสิ คนที่ตามกระแสปล่อยข่าวลือ คงใช้ชีวิตไม่ค่อยราบรื่นอยู่แล้ว พอดีจะได้ช่วยให้พวกเขาประหยัดเงิน”
ทีมทนายความทำงานรวดเร็วมาก ไม่นานก็สืบสาวไปถึงโพสต์นิรนามของหลินเจี๋ยได้
หลินเจี๋ยเพิ่งออกจากคุกได้ไม่นาน ยังไม่ทันได้พักหายใจ ก็ถูกใส่กุญแจมือพาตัวไปอีกครั้งด้วยข้อหาปล่อยข่าวลือและหมิ่นประมาท
ขณะเดียวกัน แม่ของอวิ๋นซิ่วซิ่วกับอวิ๋นเฉียงก็มาถึงเมืองด้วยสภาพเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง