อวิ๋นเฉียงไปค้างที่ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ ประตูห้องเช่าเปิดอ้าทิ้งไว้
แม่อวิ๋นนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นเย็นเฉียบเพียงลำพัง จนกระทั่งเพื่อนบ้านห้องข้าง ๆ เดินผ่านมา เห็นว่าประตูไม่ได้ปิดจึงชะโงกหน้าเข้ามาดู ก่อนจะร้องตกใจแล้วโทรเรียกรถพยาบาล
โรงพยาบาลโทรหาอวิ๋นเฉียงนับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาไม่รับสายสักครั้ง สุดท้ายถึงกับปิดเครื่อง
เพราะก่อนหน้านี้เรื่องที่แม่อวิ๋นออกตามหาญาติเป็นข่าวครึกโครมไปทั่วเมือง ทางโรงพยาบาลจึงสืบจนได้ข้อมูลติดต่อของอวิ๋นซิ่วซิ่ว
เมื่ออวิ๋นซิ่วซิ่วรับสาย เธอเงียบไปหลายวินาที ก่อนพูดเพียงว่า “รู้แล้ว” จากนั้นก็จัดหาคนดูแลให้แม่อวิ๋นอย่างรวดเร็ว พร้อมจ่ายค่ารักษาพยาบาลจนหมด
แม่อวิ๋นโกรธจนเส้นเลือดในสมองแตก กลายเป็นอัมพาตครึ่งซีก
ร่างกายซีกหนึ่งขยับไม่ได้ ปากเบี้ยวตาเข และพูดจาไม่ชัด
เมื่ออวิ๋นเฉียงอยู่ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่จนพอใจแล้ว เขาก็ด่าพึมพำพลางกลับมายังห้องเช่า พอผลักประตูเข้าไปก็พบว่าประตูยังเปิดอ้าอยู่ ภายในห้องว่างเปล่า แม่ของเขาหายไปแล้ว
สิ่งแรกที่เขาคิดกลับไม่ใช่ความเป็นห่วง แต่เป็นความหวาดกลัว
กลัวว่าอวิ๋นซิ่วซิ่วจะพาแม่อวิ๋นไป กลัวว่าแม่จะทิ้งลูกชายอย่างเขาไว้ในห้องเช่าซอมซ่อนี่ แล้วไปใช้ชีวิตสุขสบายตามลำพัง
จนกระทั่งเพื่อนบ้านห้องข้าง ๆ โผล่หน้าออกมาตะโกนเรียกเขา “ยังมาเดินวนเวียนอยู่แถวนี้อีกเหรอ? แม่แกเข้าโรงพยาบาลแล้ว!”
ปฏิกิริยาแรกของอวิ๋นเฉียงไม่ใช่เป็นห่วงว่าแม่แท้ ๆ ของตนเกิดเรื่อง แต่กลับโล่งใจที่อย่างน้อยแม่ก็ไม่ได้ไปเสวยสุขอยู่คนเดียว