องค์หญิงชิ่งอันหน้าแดง รีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้อง ไม่ต้อง! เจ้ากลับบ้านไปเถิด”
“กลับบ้านหรือ?” สวี่อันยิ้มขื่น ดวงตาแดงก่ำขึ้นอีกครั้ง “บ้านข้าไม่มีญาติพี่น้องเหลืออยู่แล้ว บิดามารดาล้วนสิ้นใจ บ้านเรือนกับที่นาก็ถูกเจ้าหนี้ยึดไปหมด บัดนี้...แผ่นดินกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ กลับไม่มีที่ให้ข้าพักพิงเสียแล้ว”
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นจับจ้ององค์หญิงชิ่งอัน น้ำเสียงแฝงคำวิงวอนอันต่ำต้อยอยู่หลายส่วน “หากองค์หญิงไม่รังเกียจ ข้ายินดีเป็นทาสเป็นบ่าว ขอเพียงองค์หญิงรับข้าไว้ ต่อให้ได้เป็นบ่าวชายคอยกวาดลาน ข้าก็เต็มใจ”
องค์หญิงชิ่งอันลังเล
นางมองใบหน้าอันน่าสงสารของสวี่อัน แล้วนึกถึงจวนที่มีข้าวเพิ่มอีกคนก็ไม่ขัดสน จึงสั่งองครักษ์ที่ติดตามมาว่า “พาเขากลับจวนองค์หญิง ให้พ่อบ้านตรวจสอบภูมิหลัง หากไม่มีปัญหา ก็...ก็ให้อยู่ต่อเถิด”
“ขอรับ” องครักษ์รับคำสั่ง ก่อนก้าวเข้าไปประคองสวี่อัน
สวี่อันคารวะองค์หญิงชิ่งอันอย่างนอบน้อมอีกครั้ง แล้วจึงหันหลังจากไป
ก่อนจะจาก เขาพลันหันกลับมา ดวงตาที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำคู่นั้นเหลือบมองชิ่งอันแผ่วเบา
ในแววตานั้นมีถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ยไม่ออก ทั้งความน้อยเนื้อต่ำใจนับพันและความซาบซึ้งนับหมื่นซ่อนอยู่
องค์หญิงชิ่งอันถูกเขามองจนหัวใจเต้นสะดุด รีบปล่อยม่านรถม้าแล้วกลับเข้าไปนั่งด้านใน
รถม้าเคลื่อนออกเดินทางอีกครั้ง นางยกมือกุมอก รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
นางตั้งใจไปขอยันต์คุ้มภัยให้พี่เยี่ยนฉือแท้ ๆ ไฉน...ไฉนถึงเก็บคนกลับมาระหว่างทางได้ล่ะ?
แถมยังเป็น...บุรุษรูปงามถึงเพียงนั้นอีกด้วย
รถม้าเคลื่อนห่างออกไป ชายหญิงคู่หนึ่งที่จากไปก่อนหน้านี้ก็แวบเข้าไปในที่ลับตาคน
“หญิงสาว” คนนั้นหยุดฝีเท้า ล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากอกแล้วเช็ดหน้าจนแรง
เมื่อเครื่องประทินโฉมจางหาย ใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษก็เผยออกมา
เขาจะเป็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งได้อย่างไร ที่แท้กลับเป็นชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง!