อวิ๋นเฉียงรีบชิงพูด ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มประจบ “พี่สาว ท่านพูดอะไรเช่นนั้น! ท่านแม่ได้รับการดูแลจากข้าเป็นอย่างดี ดูสิ บ้านสะอาดขนาดไหน จะหาคนรับใช้มาทำไม เสียเงินเปล่า ๆ!”
“ดี เช่นนั้นข้ากลับก่อน”
คราวนี้มารดาอวิ๋นลนลานขึ้นมาจริง ๆ มือข้างที่ยังขยับได้ยื่นคว้าไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง เสียงที่เปล่งออกจากลำคอแตกพร่าเป็นห้วง ๆ “คน...คนรับใช้...”
“ท่านแม่พูดอะไรหรือ?” สีหน้าอวิ๋นเฉียงเปลี่ยนไปทันที รีบยกมือปิดปากนาง “ข้าดูแลท่านยังไม่ดีพออีกหรือ?”
อวิ๋นซิ่วซิ่วไม่เปิดโอกาสให้เขา
นางคาดการณ์เรื่องนี้ไว้นานแล้ว ชายร่างกำยำสองคนที่อยู่นอกประตูจึงก้าวเข้ามาทันที ประกบจับอวิ๋นเฉียงไว้คนละข้าง
“พี่สาว! พี่สาว! ข้าดูแลท่านแม่ได้! ข้าทำได้จริง ๆ!” อวิ๋นเฉียงดิ้นรนตะโกน
อวิ๋นซิ่วซิ่วเข็นรถเข็นจากไปโดยไม่หันกลับมา “ข้าจะเช่าบ้านให้ท่านแม่ใหม่ ซื้อข้าวของใหม่ แล้วหาคนที่มีความชำนาญมาดูแล ส่วนเจ้า...จงดูแลตัวเองให้ดี”
“วันคืนอันสุขสบาย” ของอวิ๋นเฉียงพลันสิ้นสุดลง
บ้านหมดสัญญาเช่าในเวลาไม่นาน มารดาอวิ๋นถูกพาตัวไป ส่วนเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางอยู่ที่ไหน
เขาคิดจะไปก่อเรื่อง แต่อวิ๋นซิ่วซิ่วตอบกลับมาเพียงประโยคเดียว “ท่านแม่ไม่มีเงิน ข้าไม่ได้แย่งทรัพย์สินของนาง หากเจ้าอยากพบ ก็ได้ จ่ายค่าเลี้ยงดูมาก่อน”
อวิ๋นเฉียงไม่มีเงินติดตัวสักแดง ทั้งยังทนความลำบากจากการทำงานรับจ้างไม่ไหว เมืองที่ทุกตารางนิ้วมีราคาแพงเช่นนี้จึงไม่มีที่ให้เขายืน
สุดท้ายเขาทำได้เพียงหอบข้าวของกลับบ้านเกิดอย่างหมดสภาพ