หวังเอ้อร์โก่วพุ่งเข้าไปในป่า ไม่ได้คิดจะไปหาอะไรในพุ่มไม้หรอก เห็นชัดว่าเขาวิ่งรวดเดียวไปไกลถึงสองลี้ มุ่งตรงไปยังจุดเฝ้าระวังลับบนเขาด้านหลัง
เขารู้แก่ใจดีว่านายท่านโจวให้เงินก็จริง แต่คนบนเขาล้วนเป็นพี่น้องร่วมตระกูลเดียวกับเขา
ถ้าคนบนเขาถูกจับแล้วเปิดโปงเขา ทุกอย่างก็จบเห่แน่
อีกอย่าง หวังไหลจื่อที่ขายเขาไป เขาต้องรีบบอกหัวหน้าใหญ่ให้จัดการเสีย
งานส่งข่าวแบบนี้ เขาทำมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว
ไม่นาน ข่าวก็ส่งถึงคนเฝ้าจุดลับ หวังเอ้อร์โก่วจึงแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วลอบกลับเข้ากลุ่ม
หลิวหู่เป็นคนสะเพร่าจนไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติแม้แต่น้อย
พวกโจรได้รับข่าว หัวหน้าใหญ่หวังต้าตาวตบโต๊ะดังปัง ตวาดด้วยความโกรธว่า “ดีนัก! ข้าว่าเหตุใดก่อนหน้านี้ถึงจับนางนั่นไม่ได้ ที่แท้ก็มีคนทรยศนี่เอง! หวังไหลจื่ออยู่ไหน? ไป ลากตัวหวังไหลจื่อมาให้ข้า!”
ลูกสมุนคนหนึ่งหดคอตอบว่า “หัวหน้าใหญ่ หวังไหลจื่อบอกว่าจะลงเขาไปหาภรรยา พอลงเขาไปแล้ว...ก็ไม่กลับมาอีกเลย”
“มันจงใจหนีไป!” หวังต้าตาวโกรธจนตาแดงก่ำ “คิดจะปล่อยให้พวกเราตายกันหมดหรือ!”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา ภายในรังโจรก็โกลาหลขึ้นมาทันที พวกโจรซุบซิบกันไปทั่ว ต่างด่าหวังไหลจื่อสารเลวที่คิดจะฆ่าพวกเขาทุกคน
แต่ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากเชิงเขา
หลิวหู่นำคนมาล้อมยอดเขาไว้แน่นหนาจนไม่มีช่องให้หนี
เวลานี้ไม่ใช่เวลามาคิดบัญชีกับหวังไหลจื่อ
หลิวหู่สั่งการ หน่วยรักษาความสงบก็กรูกันบุกขึ้นเขา ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างรวดเร็ว
พวกโจรเป็นเพียงฝูงชนไร้ระเบียบ ปกติรังแกชาวบ้านได้ก็จริง แต่พอเจอศึกที่ต้องสู้กันด้วยอาวุธจริง จะไปเป็นคู่ต่อสู้ของหน่วยรักษาความสงบได้อย่างไร