หวังไหลจื่อหัวเราะเจ้าเล่ห์ “ตระกูลโจวเป็นผู้มีอันจะกินในตัวตำบล หัวหน้าค่ายเล็งพวกเขาไว้นานแล้ว งานคราวนี้ก็หมายตาไป๋เจินจูโดยเฉพาะ พอเจ้าวางยาให้นางสลบ ข้าจะพาพี่น้องในค่ายไปมัดตัวนางไว้ ถึงตอนนั้นนายท่านตระกูลโจวจะไม่ยอมควักเงินก้อนโตออกมาหรือ?”
หวังชุ่ยหลานฟังจบก็ไม่พูดอะไร
นางนึกถึงเสื้อผ้าของไป๋เจินจู แม้จะเปรอะเปื้อนก็ยังปิดบังราศีสูงส่งไม่มิด
นึกถึงลายปักบนผ้าห่อตัวเด็ก ซึ่งลูกชายของนางคงไม่มีวันได้สวมใส่ไปตลอดชีวิต
และยังมีล็อกทองคำแท้ที่ห้อยอยู่บนคอเด็กนั่นอีก
นางคว้าแขนหวังไหลจื่อไว้ “ถ้าจะลงมือ เราก็ทำเรื่องใหญ่ไปเลย”
หวังไหลจื่อถาม “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
หวังชุ่ยหลานเล่าแผนสลับตัวเด็กให้ฟัง “คนหนึ่งเป็นลูกเรา ต้องเป็นคนชั้นต่ำไปทั้งชีวิต ส่วนอีกคนเป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลโจว เจ้าไม่อยากให้ลูกเราได้สลับตัวกับเขาหรือ?”
หวังไหลจื่อถาม “จะสำเร็จหรือ?”
หวังชุ่ยหลานหัวเราะเย็นชา “ข้าจะไปสลับเอง ถ้าไม่สำเร็จ เจ้าก็หนีไปเสีย แต่ถ้าสำเร็จ ตระกูลหวังของเราก็เปลี่ยนชะตาได้ เงินของตระกูลโจวต่อไปย่อมเป็นของลูกเรา เจ้าจะเลือกอย่างไร?”
หวังไหลจื่อสุดท้ายก็ทนต่อสิ่งยั่วยวนไม่ไหว จึงตอบตกลง
หากติดตามพวกในค่ายไป เขาจะแบ่งเงินได้สักเท่าไรกัน?
ไป๋เจินจูอุ้มลูกอยู่ พอเห็นหวังชุ่ยหลานกลับมาก็ถามอย่างตื่นเต้นว่า “น้องหวัง เป็นอย่างไรบ้าง? คนที่บ้านข้ามาหรือยัง?”
หวังชุ่ยหลานก้มหน้า “ฮูหยินโจว ข้าไปมาแล้ว แต่คนเฝ้าประตูบอกว่านายท่านโจวไม่อยู่ แล้วก็ไล่ข้าออกมา หรือว่าทางตระกูลโจวยังไม่รู้ข่าวว่าท่านเกิดเรื่อง คนเฝ้าประตูถึงไม่เชื่อข้า?”