ในเวลานี้ ที่ห้องใต้ดิน โจวอวี่อันอุ้มเด็กเข้ามาพอดี
ภายในห้องใต้ดินมืดสนิท มองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือของตนเอง
ทว่านับตั้งแต่โจวอวี่อันเข้ามาอยู่ในร่างนี้ วิญญาณของเขาก็ได้รับพลังเสริมจากระบบ ความมืดจึงไม่อาจขวางสายตาเขาได้
เขามองเห็นไป๋เจินจูที่นอนอยู่บนพื้นทันที
เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ไป๋เจินจูก็ตกใจ รีบใช้มือยันตัวแล้วถอยร่นไปด้านหลัง
โจวอวี่อันรีบลดเสียงเรียก «เจินจู ข้าเอง»
เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคย ร่างของนางก็ชะงักงัน น้ำตาไหลพรากลงมาทันที
โจวอวี่อันได้ยินนางพึมพำแผ่วเบา «ข้าฝันไป... ข้าฝันอีกแล้ว...»
«ข้าจริง ๆ ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว» โจวอวี่อันก้าวเข้าไปหา ก่อนยื่นมือไปคว้ามือของไป๋เจินจู
ไป๋เจินจูจับมือนั้นไว้ด้วยมือสั่นเทา สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือ นั่นคือความร้อนและสัมผัสที่มีอยู่จริง
นางอดกลั้นต่อไปไม่ไหว โผเข้าหาเขาพร้อมร้องไห้ «นายท่าน! ข้านึกว่า... ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้ว...»
การโผเข้าหาครั้งนี้ทำให้โจวเสี่ยวเป่าในอ้อมแขนของโจวอวี่อันไม่พอใจ ส่งเสียงอืออาเป็นการประท้วง
โจวอวี่อันถอนหายใจอย่างจนใจ «เจินจู ระวังหน่อย อย่าทับเสี่ยวเป่า»
ไป๋เจินจูเพิ่งได้สติ ก่อนจะเอ่ยอย่างตื่นตระหนก «นายท่าน! สามีภรรยาคู่นั้นเป็นคนชั่ว พวกเขาคิดทำร้ายลูกของเรา! พวกเขาวางยาสลบข้า... บางทีอาจเป็นเพราะข้ากินเข้าไปไม่มาก แม้ข้าจะหมดสติจนขยับตัวไม่ได้ แต่กลับได้ยินแผนสลับตัวเด็กของพวกเขาชัดเจน!»
«ข้ารู้แล้ว ข้าสลับเด็กกลับมาเรียบร้อย เจ้าวางใจเถิด» โจวอวี่อันปลอบนาง
ไป๋เจินจูจึงค่อยโล่งอก แล้วขยับเข้าไปดูเด็กในอ้อมแขนของโจวอวี่อัน
แต่ในห้องใต้ดินมืดมิดเกินไป นางจึงเห็นได้เพียงเงาราง ๆ