โจวอวี่อันลืมตาขึ้นมา พบว่ามือตัวเองกำดินสอไว้แท่งหนึ่ง
ตรงหน้ามีขาตั้งวาดภาพพิงอยู่ ตู้ชิดผนังวางรูปปั้นปูนปลาสเตอร์เรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ส่วนบนผนังแขวนภาพวาดเส้นไว้เต็มไปหมด
เขาก้มมองมือของตัวเอง—เรียวยาว ขาวผ่อง มีเพียงปลายนิ้วกับนิ้วกลางที่ด้านเป็นชั้นบาง ๆ
นี่เป็นมือของคนที่ไม่ต้องทำงานอะไร เอาแต่วาดรูปเท่านั้น
เขากำลังจะเรียกระบบให้ถ่ายทอดเนื้อเรื่องให้ จู่ ๆ ประตูบานหนึ่งข้างตัวก็เปิดออก
หญิงสาววัยแรกรุ่นคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องด้านในในชุดคลุมอาบน้ำ
โจวอวี่อันชะงักงันไปทันที สัญญาณเตือนภัยในหัวดังลั่น: นี่มันห้องวาดภาพใช่ไหม? ใช่ใช่ไหม? ไม่ใช่โรงแรมธีมวาบหวิวหรอกนะ?
หญิงสาวยกมือแตะสายคาดชุดคลุม ทำท่าจะปลดมันออก ก่อนจะเอ่ยเสียงหวานว่า “อวี่อัน จะเริ่มวาดตอนนี้เลยไหม? ปิดม่านก่อนสิ”
โจวอวี่อันหนังศีรษะตึงวาบ หลุดปากตอบว่า “เดี๋ยวก่อน! จู่ ๆ ฉันก็ปวดท้อง เธออย่าเพิ่งขยับนะ ฉันไปห้องน้ำแป๊บหนึ่ง อย่าเพิ่งถอดล่ะ รอฉันออกมาแล้วบอกให้เริ่มค่อยถอด”
พอเห็นหญิงสาวพยักหน้า เขาถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
เขากลัวจริง ๆ ว่าพอไปห้องน้ำกลับมาแล้วจะเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นเข้า แบบนั้นทุกอย่างคงจบเห่แน่
โจวอวี่อันวางดินสอแล้วพุ่งไปห้องน้ำทันที
หญิงสาวตะโกนไล่หลังว่า “ห้องน้ำอยู่ทางขวา!”
เขารีบเบรกกะทันหัน หมุนตัวแล้วพุ่งเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนล็อกประตูจากด้านใน
“ระบบ! รีบถ่ายทอดเนื้อเรื่องมา!”
ไม่มีเสียงตอบรับ
“ระบบ! แกตายแล้วหรือไง!”
ในที่สุดก็มีเสียงดังขึ้นในหัว：【ข้อมูลล่าช้า...อย่าเร่งสิ เมื่อกี้หน้าต่างระบบค้างไปนิดหน่อย】
ความจริงคือระบบมัวแต่มองผิวหน้าระบบจนเพลิน
โจวอวี่อันร้อนใจจนกระทืบเท้า “รีบถ่ายทอดเนื้อเรื่องมา! ผู้หญิงข้างนอกนั่นเป็นใครกันแน่? นี่มันจุดเริ่มต้นนรกแตกอะไรกันวะ!”
【เดี๋ยวนี้แล้ว เดี๋ยวนี้】
เนื้อเรื่องหลั่งไหลเข้าสู่สมองราวกับคลื่นน้ำ
เจ้าของร่างเดิมคิดว่าตัวเองเป็นจิตรกร และเชื่อว่าอาชีพนี้เปี่ยมด้วยความโรแมนติกมาแต่กำเนิด