หลังรับเนื้อเรื่องจบ โจวอวี่อันก็ยืนอึ้งไปทันที
เขาตะโกนลั่นในใจว่า “ระบบ! เจ้าของร่างเดิมถึงขั้นไปพัวพันกับหร่วนซุ่ยซุ่ยขนาดนี้แล้ว ยังให้ข้ามาตอนนี้อีกหรือ?”
ระบบตอบอย่างเกียจคร้านว่า 【อะไร เจ้าจะเลือกเวลาเสียด้วยหรือ? ไม่งั้นให้ข้าส่งเจ้ากลับเข้าไปในท้องมารดา เริ่มใหม่ตั้งแต่เจ้าของร่างเดิมเกิด เจ้าจะเอาหรือไม่ล่ะ?】
โจวอวี่อัน “……”
“ประเด็นคือเวลานี้นี่แหละ! นางกำลังจะถอดเสื้อผ้าอยู่แล้ว เจ้าบอกข้าทีว่าควรทำอย่างไร?”
【จะทำอย่างไร? เจ้าถามข้าหรือ? นี่เป็นภารกิจของเจ้า ไม่ใช่ของข้า จัดการเอาเอง】
พูดจบ ระบบก็หายวับไปจากในหัว
โจวอวี่อันเงียบไป
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าระบบนี้ไม่ต่างอะไรกับเจ้านายเฮงซวยพวกนั้น เจ้านายตำแหน่งสูงกว่าหนึ่งขั้นก็ข่มคนได้แล้ว มันเป็นผู้บังคับบัญชา มันพูดอะไรก็ต้องเป็นอย่างนั้น
เขาสูดหายใจลึก ตัดสินใจทำเรื่องชวนคลื่นไส้ขึ้นมาอย่างหนึ่ง
ไอสีดำสายหนึ่งผุดออกจากปลายนิ้ว ก่อนจะแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายอย่างเงียบเชียบ วนเวียนไปตามเส้นลมปราณรอบหนึ่ง
กลิ่นอายประหลาดสายหนึ่งแผ่ออกมาจากร่างโจวอวี่อัน ใบหน้าเขาเขียวคล้ำ ยกมือกุมท้องแล้วขย้อนออกมาครั้งหนึ่ง
“อ้วก~~”
เขากลั้นหายใจ ก้มหน้า ผลักประตูแล้วเดินออกไป
หร่วนซุ่ยซุ่ยยังนั่งอยู่หน้าแท่นวาดภาพ เสื้อคลุมอาบน้ำห่อร่างไว้อย่างมิดชิด โชคดีที่ยังไม่ได้ถอด
พอเห็นเขาออกมา ดวงตาของนางก็เป็นประกาย ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “อวี่อัน ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
โจวอวี่อันฝืนใจเดินเข้าไป กุมท้องแสร้งทำท่าอ่อนแรง “ขออภัยด้วย ข้าอายุมากแล้ว กระเพาะลำไส้ไม่แข็งแรงเหมือนพวกคนหนุ่มสาว อาการเก่ากำเริบอีกแล้ว”