อวิ๋นซิ่วซิ่วอ้าปากค้างด้วยความตะลึง
โจวอวี่อันหันมามองเธอ พลางลดเสียงลง “เห็นไหม? เธอต้องหัดลงทุน เงินไม่ได้เก็บออมเอาอย่างเดียวหรอก”
อวิ๋นซิ่วซิ่วไม่พูดอะไร ในใจคิดว่า ลงทุนเหรอ แต่เธอทำไม่เป็นนี่นา?
โจวอวี่อันเห็นจนชินแล้ว
ก่อนหน้านี้ตอนเขามาที่นี่ ก็เจอเหตุการณ์แบบนี้หลายครั้ง
จางเจี้ยนมักบ่นกับเขาว่า ภรรยาของตัวเองใช้เงินเก่งเกินไป ทุกเดือนเลยกล้าให้เงินสดเท่านั้น ส่วนบัตรธนาคารนั้นไม่กล้ายื่นให้เด็ดขาด เพราะถ้าให้ไปเมื่อไร เธอก็ใช้เงินจนหยุดไม่อยู่เมื่อนั้น
ถึงอย่างไรการลงทุนก็มีความเสี่ยง
จางเจี้ยนจำใจไปถอนเงินให้ภรรยา
ตอนนั้นเองหลิ่วเยี่ยนถึงสังเกตเห็นว่ามีคนอยู่ตรงมุมห้องด้วย เธอหันมายิ้มทักทาย “อ้าว เถ้าแก่โจวมาแล้วเหรอ? ทำให้คุณเห็นเรื่องน่าขำเข้าแล้ว คนนี้คือ...น้องสะใภ้ใช่ไหม?”
“พี่หลิ่วล้อผมอีกแล้ว บอกแล้วไงว่าเรียกผมว่าเสี่ยวโจวก็พอ นี่ภรรยาผม อวิ๋นซิ่วซิ่วครับ”
“ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินช่างจางที่ทำผมดัดพูดอยู่เลยว่าภรรยาคุณสวยมาก” หลิ่วเยี่ยนมองอวิ๋นซิ่วซิ่วตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร “เสียดายที่ภรรยาคุณไม่ค่อยออกมา ฉันเลยไม่มีโอกาสเจอสักที”
อวิ๋นซิ่วซิ่วถูกมองจนทำตัวไม่ถูก จึงเอ่ยตามโจวอวี่อันเสียงเบา “พี่หลิ่ว”
“ไหน ๆ วันนี้ก็ได้เจอกันพอดี เดี๋ยวพี่หลิ่วจะไปซื้อกระเป๋า พาน้องสะใภ้ไปเปิดหูเปิดตาด้วยดีไหม? พี่ตาถึง ช่วยเลือกให้เธอสักสองใบสิ”
อวิ๋นซิ่วซิ่วร้อนใจขึ้นมาทันที นิ้วมือกำแขนเสื้อโจวอวี่อันแน่น ดวงตาแสดงความขัดขืนอย่างชัดเจน
“ได้สิ” หลิ่วเยี่ยนตอบรับอย่างคล่องแคล่ว ก่อนก้าวเข้าไปจับมืออวิ๋นซิ่วซิ่ว “ซิ่วซิ่ว ไปกับพี่เถอะ พี่จะพาออกไปเที่ยว!”
โจวอวี่อันไม่สนใจท่าทีขัดขืนของอวิ๋นซิ่วซิ่วแม้แต่น้อย เขาดึงบัตรใบหนึ่งออกจากกระเป๋าสตางค์แล้วยัดใส่มือเธอ “อยากซื้ออะไรก็ซื้อ ไม่ต้องประหยัดเงินให้ผม”