ระบบเลียนเสียงคนพวกนั้น แล้วพูดอยู่ในหัวของโจวอวี่อัน
โจวอวี่อันกล่าวว่า “ไม่เคยโดนสั่งสอนสินะ ถึงได้ไม่รู้จักหุบปากให้สนิท”
ขณะพูด ไอสีดำหลายสายที่มีเพียงเขามองเห็นก็ลอยออกจากปลายนิ้วอย่างไร้สุ้มเสียง มุ่งไปหาคนพวกนั้น ก่อนจะมุดเข้าไปในปากของพวกปากมากทั้งหญิงและชาย
ไม่ถึงสองวัน คนกลุ่มนั้นก็มีปัญหากันถ้วนหน้า
แค่เปิดปาก กลิ่นเหม็นก็รุนแรงไม่แพ้ถังเศษอาหารที่หมักทิ้งไว้สามวัน จนคนรอบข้างแสบตาจนลืมตาไม่ขึ้น
พวกเขารีบร้อนวิ่งไปโรงพยาบาล ตรวจทั้งแผนกทันตกรรม แผนกระบบทางเดินอาหาร และแผนกอายุรกรรม ผลตรวจทุกอย่างปกติ แม้แต่หมอก็ยังจนปัญญา
บังเอิญว่าหมอคนนี้เคยตรวจให้ภรรยาเจ้าของห้องเช่ามาก่อน จึงเอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้ก็มีคนเป็นแบบนี้อยู่คนหนึ่ง คราวนี้ทำไมถึงมีตั้งหลายคน หรือจะเป็นโรคติดต่อกันนะ”
หมอแผนกทันตกรรมพึมพำกับตัวเอง แต่กลับทำให้คนพวกนั้นนึกขึ้นได้
“คุณหมอ ใช่ผู้หญิงอายุสี่สิบกว่า ดัดผมหยิกสั้นคนนั้นหรือเปล่าครับ”
หมอได้ยินแล้วก็ใจหายวาบ แย่แล้ว! รู้จักกันเสียด้วย ไม่แน่ว่าอาจเป็นโรคติดต่อจริง ๆ
เขารีบดึงหน้ากากให้กระชับ แล้วถอยหลังไปเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า “พวกคุณลองไปตรวจที่แผนกโรคติดเชื้อดูไหมครับ”
คนพวกนั้นได้ยินก็เข้าใจทันที
พอเดินออกจากโรงพยาบาล
“พวกเราต้องติดมาจากภรรยาเจ้าของห้องเช่าแน่ ๆ!”
“ใช่ ๆ!”
อีกคนก็พยักหน้าคล้อยตาม “ไม่กี่วันก่อนหล่อนยังมาเก็บค่าเช่า อ้าปากเหม็น ๆ แล้วยังดึงดันจะคุยกับข้าอีก ต้องเป็นหล่อนแพร่เชื้อแน่!”
“ใช่แล้ว! ต้องเป็นหล่อน!”
“หล่อนก็ดึงดันจะคุยกับข้าเหมือนกัน”
คนกลุ่มนั้นเดือดดาลจนเลือดขึ้นหน้า พากันฮึดฮัดไปเอาเรื่องภรรยาเจ้าของห้องเช่า ปิดประตูโวยวายหาว่ากลิ่นปากของหล่อนแพร่เชื้อไปทั่วทั้งตึก
ภรรยาเจ้าของห้องเช่าแก้ตัวอย่างไรก็ไม่มีใครเชื่อ พออ้าปากจะอธิบาย
หล่อนไม่ได้ตั้งใจจะแพร่เชื้อให้พวกเขาเสียหน่อย! ก็แค่สามีกับลูกชายที่บ้านไม่ยอมสนใจหล่อน ไม่มีใครคุยด้วยเท่านั้นเอง