ทั้งสามคนลุกขึ้นแนะนำตัว
เจ้าของบ้านแซ่หลิว คุณนายหลิวเป็นนายหญิงของบ้านฝรั่งหลังนี้ เธอดัดผมเป็นลอนอย่างประณีต
เธอยิ้มพลางกวักมือเรียกอวิ๋นซิ่วซิ่ว “มาสิ วันนี้พวกเราจะพาน้องซิ่วซิ่วมาเล่นสักตา เผื่อจะได้ลองเสี่ยงดวงกัน”
อวิ๋นซิ่วซิ่วตกใจจนทำตัวไม่ถูก รีบโบกมือปฏิเสธ ขยับถอยหลังไปเรื่อย ๆ “ฉันนั่งดูเฉย ๆ ก็พอค่ะ ฉันเล่นไม่เป็น...”
“ถ้าเล่นไม่เป็น เดี๋ยวพี่สอนให้ กลัวอะไรล่ะ” หลิ่วเยี่ยนไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ เธอกดไหล่อีกฝ่ายหมายจะให้นั่งลงบนเก้าอี้
แต่อวิ๋นซิ่วซิ่วกลับทำราวกับถูกเบาะหนังแท้ลวก จะอย่างไรก็ไม่ยอมนั่ง
เมื่อเห็นว่าเธอประหม่าเสียจริง หลิ่วเยี่ยนจึงไม่บังคับ นั่งลงเองแล้วพูดว่า “ก็ได้ พี่เล่นสักสองสามตาก่อน เธอดูอยู่ข้าง ๆ เรียนรู้สักหน่อยเดี๋ยวก็เป็นเอง”
อวิ๋นซิ่วซิ่วโล่งใจราวกับได้รับการอภัย รีบยกเก้าอี้เตี้ยจากมุมห้องมานั่งข้างหลังหลิ่วเยี่ยน
เสียงไพ่นกกระจอกดังเปาะแปะอย่างคึกคัก
ผู้หญิงหลายคนเล่นไพ่พลางเหลือบมองอวิ๋นซิ่วซิ่วเป็นระยะ
คุณนายฟางที่ตัดผมสั้นตามแฟชั่นวางไพ่สองวงลงบนโต๊ะดังเพียะ ก่อนปรายตามองเธอแล้วยิ้ม “ซิ่วซิ่วดูสดใสน่ารักนะ มีแฟนหรือยังล่ะ ถ้ายังไม่มี พี่แนะนำให้สักคน รับรองว่าเงื่อนไขถูกใจแน่นอน”
“ฉะ...ฉันแต่งงานแล้วค่ะ...”
“อุ๊ย แต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อยเลยเหรอ”
หลิ่วเยี่ยนหยิบไพ่ในมือขึ้นมาพลางหัวเราะโดยไม่เงยหน้า “อย่ามัวเป็นห่วงเรื่องไม่เป็นเรื่อง วันนี้สามีของซิ่วซิ่วเป็นคนฝากให้ฉันพาเธอออกมาเปิดหูเปิดตาเองนะ พวกเธอระวังคำพูดหน่อย อย่าพาเธอเสียคน เดี๋ยวฉันจะตอบเขาไม่ถูก”