โจวอวี่อันกล่าวอย่างลนลานว่า “ฮองเฮา! เราไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ นะ เราแค่...แค่ตรวจฎีกาจนเหนื่อย นาง...นางยืนกรานจะนวดไหล่ให้เรา เราผลักก็ผลักไม่ออก!”
ท่าทางเช่นนี้ช่างเป็นชายกลัวเมียเต็มขั้น
“ผลักไม่ออกหรือ? เช่นนั้นฝ่าบาทก็ลงโทษนางเสียตอนนี้! ประหารหญิงแพศยาผู้นี้ เพื่อรักษากฎในวัง!”
จางซินเอ๋อร์เงยหน้าพรวด ใบหน้าซีดเผือด เดี๋ยวนะ หรือว่าตนจะเข้าใจผิดจริง ๆ? โจวอวี่อันนี่มันคนไม่ได้เรื่องจริง ๆ สินะ!
โจวอวี่อันกลับลังเล เขาเหลือบมองท้องของจางเยี่ยน ก่อนเอ่ยเสียงอ่อยลง “เรื่องนี้...ฮองเฮา เจ้ายังตั้งครรภ์อยู่ เลือดตกยางออกย่อมไม่ดี...ไม่เป็นมงคล...”
“เช่นนั้นฝ่าบาทก็ไม่คิดจะลงโทษนางหรือ? ฝ่าบาทจะเก็บนางสารเลวผู้นี้ไว้ รอให้นางปีนขึ้นเตียงมังกรหรือ?”
“ไม่ ไม่ ไม่!” โจวอวี่อันโบกมือรัว ๆ ราวกับถูกบีบคั้นจนจนมุม เขากัดฟันกล่าวว่า “ไม่อย่างนั้น...ไม่อย่างนั้นก็ส่งนางไปสำนักซักล้าง! ให้ซักเสื้อผ้า! ซักเสื้อผ้าทั้งวัง! ถือเป็นการลงโทษแล้วกัน! ฮองเฮา เจ้าดูสิ...ไม่ต้องให้เลือดตกยางออก ทั้งยังลงโทษนางได้ ดีหรือไม่?”
จางซินเอ๋อร์คุกเข่าอยู่บนพื้น ร่างพลันแข็งทื่อ
นางเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับโจวอวี่อันที่ส่งสายตาให้ตนอย่างบ้าคลั่ง
หัวใจของจางซินเอ๋อร์พลันมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
นางรีบก้มหน้า สะอื้นกล่าวว่า “หม่อมฉัน...หม่อมฉันยอมรับโทษเพคะ...”
จางเยี่ยนแค่นเสียงเย็นชา “ตาม” จังหวะ “ก่อนเอ่ยว่า” “ในเมื่อฝ่าบาทมีรับสั่งแล้ว หม่อมฉันยังจะพูดอะไรได้อีก? พาตัวไป!”
ขันทีสองคนก้าวเข้ามา หิ้วปีกจางซินเอ๋อร์ลากออกไป
ก่อนจากไป จางซินเอ๋อร์ยังหันกลับไปมองโจวอวี่อัน แววตาเปี่ยมด้วยความรักลึกซึ้ง ราวกับกำลังบอกว่า “หม่อมฉันจะรอฝ่าบาท”
เมื่อประตูตำหนักปิดลงและเสียงฝีเท้าห่างออกไป ในห้องทรงพระอักษรก็เหลือเพียงโจวอวี่อันกับจางเยี่ยน