เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องทรงพระอักษรแพร่ไปถึงหูจางเยี่ยนอย่างรวดเร็ว
คราวนี้นางไม่ได้ยกน้ำแกงบำรุงมาเหมือนทุกครั้ง แต่หิ้วกล่องอาหารใส่น้ำแกงขมที่ช่วยดับร้อนลดไฟมาแทน
น้ำแกงสีดำสนิทมีไอร้อนลอยกรุ่น เพียงอยู่ห่างออกไปไกลก็ยังได้กลิ่นหวงเหลียนฉุนเตะจมูก
โจวอวี่อันรับถ้วยหยกมา จิบไปคำหนึ่ง ใบหน้าพลันย่นยู่ราวกับมะระ “...เยี่ยนเอ๋อร์ เหตุใดน้ำแกงถ้วยนี้ถึงขมกว่าคราวก่อนอีกเล่า?”
จางเยี่ยนยืนอยู่ข้างกาย “ฝ่าบาททรงมีไฟในพระทัยมากเกินไป ต้องดับไฟเสียบ้างเพคะ”
โจวอวี่อันวางถ้วยลงบนโต๊ะทรงพระอักษร “เอ่อ...เยี่ยนเอ๋อร์ วันหน้าเจ้าเคี่ยวพวกลำไยพุทราแดงให้ข้าดื่มได้หรือไม่? อย่างน้อยก็หวานหน่อย”
จางเยี่ยนเงยหน้ามองเขา “ฝ่าบาททรงรังเกียจหม่อมฉันแล้วหรือเพคะ?”
“ไม่ใช่ ไม่ใช่” โจวอวี่อันโบกมือ ชี้ไปยังน้ำแกงสีดำในถ้วย “แค่ช่วงนี้น้ำแกงขมไปหน่อย ข้าอยากดื่มของหวานบ้าง”
จางเยี่ยนเอ่ย “เช่นนั้น...ฝ่าบาททรงเบื่อแล้ว อยากเปลี่ยนไปหาสตรีที่งดงามกว่าหรือเพคะ?”
โจวอวี่อันชะงักไป ก่อนจะเข้าใจในทันที คงเป็นเรื่องจางซินเอ๋อร์ที่แพร่ไปถึงหูนางแล้ว
เขารีบโบกมือ ไล่เหล่าขันทีนางกำนัลที่ปรนนิบัติอยู่ในตำหนักออกไปจนหมด
เมื่อประตูตำหนักปิดลง ห้องทรงพระอักษรอันกว้างใหญ่ก็เหลือเพียงเขากับจางเยี่ยนสองคน โจวอวี่อันจึงขยับเข้าไปใกล้ กระซิบเสียงเบาว่า “จางซินเอ๋อร์ผู้นั้นเป็นหลานสาวของจางอวี่”
จางเยี่ยนชะงัก “...หา?”
“เบื้องหลังนางต้องมีคนคอยช่วย ถึงได้ลอบเข้าวังมาโดยไม่มีใครรู้เห็น”
โจวอวี่อันกุมมือนาง นิ้วหัวแม่มือลูบหลังมือเบา ๆ “ข้ากำลังล่อให้งูออกจากรู วางนางไว้ใต้สายตา ถึงจะสาวไปถึงพวกที่อยู่เบื้องหลังได้”
จางเยี่ยนมองมือซุกซนของโจวอวี่อัน แล้วรู้สึกวางใจขึ้นมาก