ระบบมองตำหนักคุนหนิงที่สงบสุขร่มเย็น แล้วหันไปมองจางซินเอ๋อร์ในสำนักซักล้าง ซึ่งเจ็บปวดจนแทบขาดใจ
【เจ้าภาพ ใช่คุณที่ทำอะไรไว้หรือเปล่า?】
โจวอวี่อันกำลังอุ้มโอรสที่เพิ่งประสูติ เขาโยกแขนไปมาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
“ใช่ ข้าแค่อยากลองดู ไม่คิดเลยว่าใช้ยันต์รับเคราะห์แทนไปหนึ่งแผ่นแล้วจะได้ผลจริง ๆ”
เขาก้มมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ยับย่นในอ้อมแขน ก่อนเสริมว่า “ดูท่ารัศมีนางเอกของนางคงเหลือไม่มากแล้ว แม้แต่ยันต์ระดับนี้ก็ยังต้านไม่อยู่”
【งั้นคุณจะลงมือฆ่านางแล้วสินะ?】
“ตอนนี้จะลงมือทำไม? รออีกหน่อย ปล่อยให้นางรับทุกข์แทนเยี่ยนเอ๋อร์มากขึ้นอีกสักหน่อย ไม่ดีหรือ?”
ในสำนักซักล้าง แม่นมผู้ดูแลเห็นสภาพของจางซินเอ๋อร์แล้ว ก็รู้ว่านางไม่ได้เสแสร้ง
แต่ในใจก็อดกังวลไม่ได้ หากเด็กคนนี้ตายในสำนักซักล้างขึ้นมาจริง ๆ เกิดวันใดฮ่องเต้นึกถึงนางแล้วต้องการตัวขึ้นมา นางจะรับผิดชอบไหวได้อย่างไร
นางจึงสั่งให้คนหามจางซินเอ๋อร์กลับไปยังห้องนอนรวมอย่างไม่เต็มใจ ส่วนหมอหลวงนั้นไม่มีทางเชิญมาแน่นอน แม้แต่นางป่วยเองก็ยังไม่มีหมอหลวงมาตรวจ นับประสาอะไรกับเด็กคนนี้
ในห้องมืดอับชื้น จางซินเอ๋อร์นอนอยู่บนเตียงไม้แข็งกระด้าง เหงื่อเย็นชุ่มโชกไปทั้งร่าง
นางขดตัวเป็นก้อน เล็บขูดบนแผ่นไม้จนเกิดรอยขาวเป็นทาง เสียงครางสะอื้นอันถูกข่มกลั้นดังออกมาจากลำคอ
แต่ความเจ็บปวดนั้นเกิดขึ้นอย่างประหลาด และก็หายไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
ครึ่งชั่วยามต่อมา ความเจ็บปวดทุเลาลง เหลือเพียงร่างกายอ่อนเปลี้ยและความสับสนเต็มอก
ทว่าแม่นมผู้ดูแลกลับไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยนางไป