ไป๋เจินจูกับโจวอวี่อันเห็นว่าเรื่องของหวังต้าซานคลี่คลายลงแล้ว จึงตั้งใจไปพบหัวหน้าของโจวจี้หมิน อธิบายที่มาที่ไปทั้งหมดให้ชัดเจน
เมื่อไม่มีใครเข้าใจผิดเรื่องชาติกำเนิดของโจวจี้หมิน และชื่อเสียงของโจวอวี่อันได้รับการกอบกู้ ทั้งสองจึงค่อยวางใจ
โจวอวี่อันจึงถือโอกาสพาไป๋เจินจูกลับบ้านเกิดไปเยี่ยมญาติ ก่อนจะกลับเซี่ยงไฮ้อีกครั้ง
ทุกวันนี้บ้านเมืองสงบสุข ไป๋เจินจูออกไปทำงานทุกวัน ทั้งงานสหพันธ์สตรีและงานสถานสงเคราะห์ ยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก
ส่วนโจวอวี่อันกลับว่างงานอย่างสิ้นเชิง
พอคนเราว่างขึ้นมา ก็ย่อมเริ่มหาเรื่องทำ
ทุกครั้งที่ไป๋เจินจูกลับมา โจวอวี่อันก็จะเข้าไปกระซิบกระซาบข้างกายนาง “ภรรยา เจ้าว่า… จี้หมินควรแต่งงานได้แล้วหรือยัง? เด็กคนนี้ทำไมถึงไม่กลับบ้านเสียที…”
ไป๋เจินจูหันมามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “เหล่าโจว ไม่อย่างนั้น… เจ้าหางานทำสักอย่างดีไหม? ข้าว่าเจ้าว่างจนอยู่ไม่สุขแล้ว”
“ข้าจะไปทำงานอะไร? ข้าทำงานมาหลายปีปานนี้ ตอนนี้แก่แล้ว ยังพักบ้างไม่ได้หรือ?”
“ถ้าอย่างนั้นก็พักไปสิ” ไป๋เจินจูเหลือบมองเขา “อย่าไปยุ่งกับลูกให้มากนัก”
โจวอวี่อันไม่พอใจ
เขายังรอให้โจวจี้หมินแต่งงานและมีลูกเร็ว ๆ อยู่เลย
พอภารกิจในชาตินี้เสร็จสิ้น เขาจะได้หลุดพ้นจากโลกนี้เร็วขึ้น
【โฮสต์ การมีชีวิตอยู่มันไม่ดีหรือ? เหตุใดถึงเอาแต่รอวันตายทุกวันเช่นนี้?】
“ข้ากำลังตั้งใจทำภารกิจต่างหาก!” โจวอวี่อันพูดอย่างมีเหตุผล “ตอนนี้ที่นี่ก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ข้าจัดการแล้ว ข้าอยากจบเร็ว ๆ จะได้ไปโลกถัดไป!”