เรื่องที่ผู้อาวุโสตระกูลโจวยกพวกมาถึงบ้านก่อความวุ่นวายใหญ่โต ย่อมปิดบังผู้คนไม่ได้ ไป๋เจินจูซึ่งอยู่เรือนหลังจึงได้ยินข่าวอย่างรวดเร็ว
นางกอดบุตรชายไว้ น้ำตาไหลพรากไม่ขาดสาย
พอโจวอวี่อันกลับมา เขาก็เห็นไป๋เจินจูมีขอบตาแดงก่ำทันที
โจวอวี่อันขมวดคิ้ว “เป็นอะไรไป? คงไม่ได้ถูกคำพูดของพวกตาแก่ไม่รู้ความนั่นทำให้โมโหหรอกกระมัง?”
ไป๋เจินจูสะอื้น “นายท่าน... เป็นข้าที่ผิดต่อท่าน ไม่เช่นนั้น... ไม่เช่นนั้นท่านก็หย่าข้าสิ”
“พูดเหลวไหล” โจวอวี่อันปฏิเสธทันควัน “ข้าจะหย่าเจ้าด้วยเหตุใด? อีกอย่าง ตอนนี้เป็นยุคสาธารณรัฐแล้ว ไม่เรียกหย่าภรรยา แต่เรียกหย่าร้างต่างหาก”
ไป๋เจินจูชะงัก ก่อนเอ่ยเสียงหวาดหวั่น “เช่นนั้น... ท่านจะหย่าร้างกับข้าหรือ?”
“ถุย! หย่าร้างอะไรของเจ้า!”
โจวอวี่อันจ้องนาง
แม้ไป๋เจินจูจะให้กำเนิดโจวเสี่ยวเป่าแล้ว แต่ยุคนี้ผู้คนแต่งงานกันเร็ว นางจึงเพิ่งมีอายุ 20 ปีเท่านั้น
หากนับตามอายุสมัยใหม่ นางก็เพิ่งถึงวัยเข้ามหาวิทยาลัย ทว่าการแต่งกายยังเป็นแบบเก่า จึงทำให้นางดูแก่กว่าวัยไปมาก
เขาผ่อนน้ำเสียงลง “เจินจู ตอนนี้เป็นยุคสาธารณรัฐแล้ว ชายหญิงเท่าเทียมกัน ว่างเมื่อไรก็อ่านหนังสือพิมพ์ให้มาก อย่าไปฟังพวกหัวเก่านั่นพูดจาเหลวไหล สิ่งที่พวกเขาพูดล้วนผิดทั้งนั้น”
“นายท่าน ข้า... ข้าแค่กลัวว่าจะทำให้ท่านเดือดร้อน”
“ทำให้ข้าเดือดร้อนหรือ? หากเจ้าไม่อยู่ นั่นต่างหากที่ทำให้ข้าเดือดร้อน บ้านใหญ่ของข้าจะอยู่กันอย่างไรหากไม่มีเจ้า? แล้วยังมีเสี่ยวเป่าอีกคนเล่า?”
ไป๋เจินจูมองโจวอวี่อัน ขอบตาพลันแดงขึ้นอีกครั้ง นางซาบซึ้งใจยิ่งกว่าเดิม คิดเพียงว่านายท่านกล่าวปลอบโยนนางเท่านั้น
หากนายท่านต้องการ จะแต่งหญิงคนใหม่เข้ามาดูแลบ้านก็ไม่ใช่เรื่องยากมิใช่หรือ?