โจวอวี่เหวินในใจแค้นจนกัดฟันกรอด
เป็นเพราะเจ้าหรือ?
เป็นเพราะเจ้าไร้ความสามารถเองต่างหาก!
แต่คำพูดนี้เขาไม่กล้าเอ่ยออกมา
หวังต้าตาวเองก็อยากลงมือปล้นกันซึ่งหน้าไม่ใช่หรือ?
แต่ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นตัวตำบล ตอนนี้ข้างกายเขามีพี่น้องอยู่เพียงสามคน หากพลาดพลั้งขึ้นมา พวกเขาก็จะถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น
เขากลอกตาไปมา ก่อนจะลดน้ำเสียงลง “นายท่านโจว ข้าต้องการเงินจริง ๆ ไม่มาก แค่เงินหยวน 100 เหรียญ พวกเราสามพี่น้องจะออกจากที่นี่ไปให้ไกลทันที อีกอย่าง...ข้ายังมีของขวัญชิ้นใหญ่จะมอบให้ท่านฟรี ๆ ด้วย”
โจวอวี่เหวินกดเสียงต่ำพลางกล่าวอย่างเดือดดาล “เงินหยวน 100 เหรียญ? ข้าจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน”
เขาบ่นในใจเงียบ ๆ: แถมของขวัญชิ้นใหญ่ด้วย? โจรอย่างเจ้าจะมีของดีอะไรได้กัน?
หวังต้าตาวโน้มตัวไปข้างหน้า ก่อนลดเสียงลง “แม้ข้าจะจับภรรยาของโจวอวี่อันมาไม่ได้ แต่พวกเราจับลูกชายของโจวอวี่อันได้”
โจวอวี่เหวินหัวเราะเย็นชา “ลูกชายของโจวอวี่อันไม่ได้นอนอยู่ในจวนโจวอย่างปลอดภัยหรอกหรือ?”
หวังต้าตาวไม่อ้อมค้อม รีบเล่ารายละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบเรื่องที่หวังชุ่ยหลานสลับตัวเด็กให้อีกฝ่ายฟัง
โจวอวี่เหวินฟังจบก็ยังมีสีหน้าเคลือบแคลง “โจวอวี่อันจะแยกลูกแท้ ๆ ของตัวเองไม่ออกได้หรือ?”
หวังต้าตาวตบอกดังป้าบ “หวังชุ่ยหลานเป็นแม่แท้ ๆ ของเด็ก ยังจำผิดได้หรือ? โจวอวี่อันเป็นผู้ชาย ทั้งปีออกไปค้าข้างนอก สิบวันครึ่งเดือนถึงจะกลับบ้านสักครั้ง จำเด็กผิดก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ นายท่านโจว ท่านรู้ดีว่าข้า หวังต้าตาว เป็นคนแบบไหน ข้าฆ่าคนวางเพลิงก็จริง แต่ไม่เคยหลอกใคร!”
โจวอวี่เหวินนิ่งเงียบไป