“ใส่ร้ายหรือ?” หวังต้าตาวดวงตาแดงก่ำ “เจ้ากล้าพูดหรือว่าไม่ได้ให้คนตระกูลโจวไปส่งข่าว? แล้วฮูหยินตระกูลโจ้นั่น เรื่องไป๋เจินจู เจ้ากล้าพูดหรือว่าไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย?!”
พอได้ยินเช่นนี้ หวังไหลจื่อก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที สายตาเริ่มหลุกหลิก
เขารีบคิดหาทางแก้ตัว หรือไม่ก็ใช้เรื่องที่ตนยังขังไป๋เจินจูไว้ในห้องใต้ดินมาแลกชีวิตดี?
บางทีอาจช่วยให้ตนรอดได้?
ทว่าอาการรู้สึกผิดของเขากลับชัดเจนเสียจนหวังต้าตาวมองปราดเดียวก็เข้าใจ
หวังต้าตาวไม่พูดพร่ำอีก เงื้อดาบฟันฉับเดียว ศีรษะของหวังไหลจื่อก็ขาดกระเด็น
ขณะนั้น คนที่นำทางหนีไปไกลจนลับตาแล้ว
พวกคนที่เล่นไพ่อยู่ในกระท่อมได้ยินเสียงจึงวิ่งออกมาดู ก็เห็นศีรษะโชกเลือดกลิ้งอยู่บนพื้น ส่วนโจรถือดาบอยู่ในมือ
ทุกคนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ พากันกรีดร้อง “มีคนถูกฆ่า! โจรฆ่าคน! รีบหนีเร็ว!”
เสียงตะโกนดังขึ้นทีเดียว ผู้คนทั้งในและนอกกระท่อมต่างวิ่งหนีกระเจิง
หวังเอ้อร์ตาวรีบเตือน “พี่ใหญ่ เสียงดังเกินไปแล้ว พวกเราไปกันเถอะ!”
หวังต้าตาวหันไปมองหวังชุ่ยหลานที่หน้าซีดเผือดด้วยความกลัว ก่อนเอ่ยเสียงเย็น “ไปเถอะ แต่ตัวถ่วงสองคนนี้ก็จัดการเสียให้หมด”
หวังชุ่ยหลานกำแขนเสื้อของหวังเอ้อร์ตาวแน่น ร้องไห้ฟูมฟาย “นายรอง! ข้าไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ! ปล่อยข้าไปเถิด... ท่านไม่ได้บอกว่าชอบข้าหรือ? ปล่อยข้าไปเถิด ต่อไปข้าจะปรนนิบัติท่านให้ดี!”
หวังเอ้อร์ตาวมองใบหน้าสะสวยของนาง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปพูดว่า “พี่ใหญ่ เว้นชุ่ยหลานไว้เถิด ท่านดูสิ ครั้งนี้เมียข้าก็ตายอยู่บนเขาแล้ว ข้า...”
หวังต้าตาวขมวดคิ้ว สุดท้ายก็ยอมอ่อนข้อ “ก็ได้ รีบไปกันเถอะ แต่ไอ้เด็กเหลือขอหวังไหลจื่อนั่น ปล่อยไว้ไม่ได้!”
หวังเอ้อร์ตาวหันไปมองหวังชุ่ยหลาน “ชุ่ยหลาน เจ้าคิดอย่างไร?”