โจวอวี่อันคุยกับพ่อแม่เสร็จก็ผลักประตูออกมา พอดีกับเวลาอาหารเย็น
เรื่องกินสำคัญที่สุด แถมเขาก็หิวแล้ว จึงมุ่งหน้าไปห้องอาหารทันที
แต่พอเพิ่งนั่งลง เขาก็พบปัญหาเข้าอีกจนได้
โจวซั่วเจ้าหนูตัวแสบนั่นเลือกกินชัด ๆ เขี่ยข้าวไปได้ไม่กี่คำก็ไม่กินต่อแล้ว ทิ้งตะเกียบ ก่อนบิดตัวจะลงจากเก้าอี้
แม่โจวยกชามตามไปทันที “ไม่กินได้ยังไง? ถ้าไม่กินแล้วจะโตได้ยังไง?”
พูดจบก็เดินไปทางห้องนั่งเล่น เตรียมเปิดโทรทัศน์ดูเรื่องหมีผจญภัย แล้วป้อนข้าวพลางปลอบไปด้วย
โจวอวี่อันวางตะเกียบ ลุกพรวดเข้าไปคว้าข้อมือโจวซั่ว แล้วลากเจ้าตัวกลับมานั่งบนเก้าอี้อย่างไม่ให้ขัดขืน
“วันนี้พ่อให้ลูกดูการ์ตูนไปแล้วสองเรื่อง เวลาดูโทรทัศน์ของลูกหมดแล้ว ตอนนี้จะกินข้าวดี ๆ หรือไม่ก็ลงจากโต๊ะ แต่ลงไปแล้วก็ห้ามดูโทรทัศน์เหมือนกัน”
โจวซั่วเบะปากน้อย ๆ แล้วร้องประท้วงอย่างไม่พอใจ “ผมไม่ได้อยากดูสักหน่อย! พ่อต่างหากที่บังคับให้ดู! เรื่องหมีผจญภัยที่ผมอยากดูยังไม่ได้ดูเลย!”
“ไม่ได้” โจวอวี่อันพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ฉันเป็นพ่อของลูก ฉันเป็นคนตัดสินใจ”
โจวซั่วชะงักไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะร้อง “แง” น้ำตาไหลพราก แล้วแผดเสียงร้องไห้จ้า
แม่โจวปวดใจจนแทบขาดใจ รีบวางชามลงเพื่อเข้าไปปลอบทันที ทั้งยังกลัวว่าโจวอวี่อันจะก่อเรื่องอีก เด็กอาจร้องไห้นานจนสำรอกออกมาก็ได้
เธออุ้มโจวซั่วขึ้นมาแล้วเดินไปห้องนั่งเล่น “โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะหลานรัก ย่าป้อนเอง ย่าจะเปิดโทรทัศน์ให้...”
โจวอวี่อันยังจะห้าม แต่พ่อโจวฟาดตะเกียบลงบนโต๊ะ แล้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เมื่อก่อนแกไม่เคยสนใจ วันนี้นึกครึ้มอะไรขึ้นมา? ที่บ้านเคยสงบสุขดีอยู่แล้ว แกก็ยังจะหาเรื่อง! ถ้าจะอบรมลูก รอให้พรุ่งนี้ส่งพวกฉันไปก่อนแล้วค่อยอบรม!”