โจวอวี่อันเดินเข้าครัว ยกซาลาเปากับนมที่ยังอุ่นออกมา
โจวซั่วหิวจนแทบทนไม่ไหว เขายัดซาลาเปาเข้าปากไม่กี่คำก็หมดลูก แล้วดื่มนมอึก ๆ จนเกลี้ยงกล่อง
เขาเช็ดปาก กระโดดลงจากเก้าอี้แล้วทำท่าจะวิ่งไปห้องนั่งเล่น แต่โจวอวี่อันคว้าตัวไว้ได้ทัน
“เดี๋ยวก่อน ล้างชามของตัวเองด้วย”
โจวซั่วเบะปาก เงยหน้ามองอย่างน่าสงสาร “พ่อครับ ผมยังเป็นเด็กนะ... คุณย่าบอกว่าผมเข้าครัวไม่ได้...”
โจวอวี่อันเลิกคิ้ว “งั้นเหรอ”
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าคอเสื้อด้านหลังของโจวซั่วแล้วลากไปห้องน้ำ
ตรงอ่างล้างหน้ามีม้านั่งตัวเล็กอยู่พอดี เขาวางชามลงบนอ่าง “ตรงนี้คงได้แล้วใช่ไหม? ขึ้นไปยืน ล้างชามให้สะอาด แล้วอย่าลืมเอากลับไปไว้ในครัว”
โจวซั่วเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “พ่อ!”
โจวอวี่อันยังคงสีหน้าเรียบเฉย “ว่าไง พ่ออยู่นี่”
โจวซั่วเหยียบม้านั่งล้างชามไปพลาง น้ำตาไหลไปพลาง
น้ำจากก๊อกแรงเกินไป กระเซ็นเปียกหน้าเขาไปหมดจนแยกไม่ออกว่าอันไหนน้ำประปา อันไหนน้ำตา
【โฮสต์ ภรรยาของโลกนี้ใกล้จะกลับมาแล้ว ถ้ายังแกล้งลูกชายของนางแบบนี้ พอกลับมาเจ้าจบเห่แน่】
โจวอวี่อันตอบในใจว่า “อ้อ” 【อย่างนี้นี่เอง เข้าใจแล้ว】
ระบบเพิ่งถอนหายใจโล่งอก นึกว่ามารตนนี้คงรู้จักยั้งมือเสียที อย่างน้อยก็ทำตัวเป็นพ่อแสนดีสักหน่อย
แต่โจวอวี่อันกลับหันไปหยิบผ้าขี้ริ้วผืนเล็กจากระเบียง แล้วยัดใส่มือโจวซั่ว “เอ้า ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว เช็ดพื้นด้วย เริ่มจากของเล่นของลูก เช็ดทีละชิ้นให้สะอาด”
โจวซั่วเหนื่อยจนทรุดลงนั่งบนพรม แขนขาเล็ก ๆ อ่อนปวกเปียก กอดผ้าขี้ริ้วไว้แน่น ไม่ยอมขยับสักนิด
โจวอวี่อันพยักหน้า “ไม่ทำก็ช่างเถอะ” เขาก้มลงหยิบตัวต่อเลโก้ที่เปื้อนฝุ่นเต็มไปหมดขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ “สกปรกขนาดนี้ ในเมื่อลูกไม่เช็ด งั้นพ่อทิ้งก็แล้วกัน”