แม่โจวหันขวับไปถลึงตาใส่โจวอวี่อัน แล้วด่าว่า “เจ้าเป็นพ่อประสาอะไร ถึงได้รังแกเด็กเช่นนี้?”
โจวอวี่อันทำหน้าไร้เดียงสา “ข้ารังแกเขาตรงไหน? แค่เปิดการ์ตูนให้ดูก็เรียกว่ารังแกแล้วหรือ?”
โจวซั่วร้องไห้แทบขาดใจ “ข้าไม่ดูเจ้าหญิงหิมะขาว! ข้าจะดูหมีผจญภัย! อยากดูหัวโล้นเฉียง!”
แม่โจวเห็นหลานร้องไห้ก็ปวดใจจนแทบขาดใจ รีบปลอบว่า “ได้ ๆ หลานรักอย่าร้องนะ ย่าจะเปิดให้ ย่าจะเปิดหมีผจญภัยให้...” ว่าแล้วก็เอื้อมมือไปหยิบรีโมต
โจวอวี่อันคว้ารีโมตมากดทันที ภาพบนโทรทัศน์กะพริบวูบ เปลี่ยนเป็นเรื่องซินเดอเรลลา
โจวซั่วชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนจะร้องไห้หนักกว่าเดิม
แม่โจวร้อนใจ รีบถลาเข้ามาแย่ง “ส่งมาให้ข้า! เด็กอยากดูเรื่องนั้น!”
โจวอวี่อันเบี่ยงตัวหลบ สีหน้าขรึมลง “ท่านแม่ กลับไปที่ห้อง ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่าน ท่านพ่อก็เชิญมาด้วย”
แม่โจวไม่เคยเห็นลูกชายเป็นเช่นนี้มาก่อน
ที่ผ่านมาแม้โจวอวี่อันจะมีความคิดชายเป็นใหญ่บ้าง แต่ไม่เคยทำหน้าทะมึนพูดกับนางเช่นนี้
นางหันไปมองหลานชายที่ร้องไห้จนหน้าแดงก่ำแล้วก็เจ็บปวดใจ ทว่าไม่กล้าขัดใจลูกชายจริง ๆ จึงได้แต่หดมือกลับอย่างเก้อเขิน แล้วดึงแขนเสื้อพ่อโจวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “ตาแก่ ไป...ไปกันเถอะ อวี่อันมีเรื่องจะพูด”
พอโจวซั่วเห็นว่าย่าไม่ช่วยตนแล้ว ก็ร้องเรียกพลางจะวิ่งตามมา “ย่า! ย่า!”
โจวอวี่อันหันขวับกลับมา ถลึงตาใส่ “ร้องอะไรนักหนา? จะดูไหม? ไม่ดูก็นั่งอยู่บนโซฟานั่นแหละ! ผู้ใหญ่คุยกัน เด็กจะสอดปากทำไม?”