ภายในตำหนักพลันตกอยู่ในความโกลาหล
เห็นได้ชัดว่าทหารเหล่านั้นได้รับคำสั่งให้สังหารจนสิ้นซาก เมื่อเห็นว่าข้างกายฮ่องเต้มีองครักษ์และองครักษ์ลับคุ้มกันอยู่ ส่วนหนึ่งจึงพุ่งตรงไปยังทิศทางที่อ๋องกง อ๋องโซ่ว และอ๋องซุ่นประทับอยู่
อ๋องโซ่วหมดสติไม่รู้สึกตัวอยู่ก่อนแล้ว เปลือกตาไม่แม้แต่จะกระตุก ก่อนถูกดาบยาวเล่มหนึ่งแทงทะลุอก ยังไม่ทันส่งเสียงครางก็สิ้นลมหายใจ
พระสนมติ้งกรีดร้องพลางถลาเข้าไปหาอ๋องซุ่น ใช้ร่างกายปกป้องโอรสไว้แน่น แล้ววิ่งไปทางมุมตำหนักราวกับเสียสติ
ทว่าทหารเหล่านั้นดุจหมาป่าดุจพยัคฆ์ เพียงไม่กี่ก้าวก็ไล่ตามทันและฟันนางล้มลงกับพื้น เสียงร้องของอ๋องซุ่นพลันขาดห้วง
อ๋องกงโจวอวี่ผิงมือหนึ่งดึงพระชายาหลิว อีกมือคุ้มกันซื่อจื่อโจวเฉิงเทียนไว้ด้านหลัง ถูกบีบให้ถอยร่นครั้งแล้วครั้งเล่า
หางตาเขาเหลือบไปทางบัลลังก์มังกร เห็นฮ่องเต้ชราทรงคุ้มกันพระสนมกุ้ยเฟยหยุนกับโจวอวี่อันไว้ด้านหลังอย่างแน่นหนา องครักษ์ลับล้อมเป็นวงราวกำแพงเหล็ก ปิดกั้นจนลมฝนไม่อาจเล็ดลอดเข้าไปได้แม้แต่น้อย
โจวอวี่ผิงกัดฟัน ก่อนหันเหทิศทางอย่างฉับพลัน ลากภรรยาและบุตรชายวิ่งสุดชีวิตไปทางฮ่องเต้
“เสด็จพ่อ!”
เขาผลักหลิวซื่อกับโจวเฉิงเทียนเข้าไปในวงล้อมขององครักษ์ลับอย่างแรง ส่วนตนกลับถูกดาบที่ฟาดตามมาสับเข้าอย่างจัง เลือดสดซึมชุ่มเสื้อคลุมไปกว่าครึ่งในพริบตา ร่างโซเซก่อนล้มคว่ำลงกับพื้น
ฮ่องเต้ชราตวาดเสียงกร้าว “องครักษ์ลับ! พาคนเข้ามา!”
องครักษ์ลับหลายคนทะยานออกไป ลากครอบครัวอ๋องกงทั้งสามคนเข้ามาในวงคุ้มกัน
ถึงตอนนี้ ภายในตำหนักก็แบ่งออกเป็นสองฝ่ายอย่างชัดเจน
ฝ่ายหนึ่งมีฮ่องเต้ชราเป็นศูนย์กลาง ประกอบด้วยพระสนมกุ้ยเฟยหยุน โจวอวี่อัน และครอบครัวอ๋องกงโจวอวี่ผิงทั้งสามคน
อีกฝ่ายคือฮองเฮากับอ๋องจิ้งโจวอวี่เหว่ยและพระชายา ทว่ากลุ่มกบฏกลับไม่มีใครพุ่งเข้าโจมตีพวกเขา