「ฮองเฮาสกุลจาง คิดก่อกบฏ ลบหลู่เบื้องสูง ปลดจากตำแหน่งฮองเฮา ประทานผ้าแพรขาวให้ปลิดชีพ」
「จิ้งอ๋องโจวอวี่เหว่ย คบคิดกับพระญาติฝ่ายมารดา ปลงพระชนม์พระบิดาและคิดก่อกบฏ ปลดจากบรรดาศักดิ์อ๋อง ประทานความตาย」
「พระชายาจิ้งอ๋องสกุลจาง ร่วมวางแผนกบฏ ประทานความตาย」
「จางอวี่คิดก่อกบฏ แต่เห็นแก่ที่เป็นขุนนางผู้สร้างแผ่นดิน บุตรชายทุกคนให้ประหารชีวิต ส่วนสตรีเนรเทศไปไกล 3,000 ลี้ แม้ได้รับอภัยโทษก็ห้ามเว้น」
ฮองเฮาถูกคนลากออกไปหลายก้าว ทว่าสีหน้ายังคงหยิ่งผยองเช่นเดิม
จนกระทั่งได้ยินรับสั่งของฮ่องเต้เฒ่า นางจึงคล้ายเพิ่งได้สติ
นางดิ้นรนสุดกำลัง หันกลับมาร้องไห้ตะโกนว่า 「ฝ่าบาท! ฝ่าบาท! ทั้งหมดเป็นความคิดของหม่อมฉันผู้เดียว! พระองค์เหลือโอรสเพียงสามพระองค์แล้ว! ทรงไว้ชีวิตเว่ยเอ๋อร์เถิดเพคะ! ขอทรงไว้ชีวิตเว่ยเอ๋อร์ด้วยเถิด!」
ฮ่องเต้เฒ่ากลับมิได้ทอดพระเนตรนาง หากหันไปมองร่างไร้วิญญาณของอ๋องโซ่วกับอ๋องซุ่น ก่อนหลับตาลงครู่หนึ่ง แล้วตรัสด้วยสุรเสียงต่ำว่า 「จัดการพระศพอ๋องโซ่วกับอ๋องซุ่น แล้วฝังตามพิธีของชินอ๋อง」
ตรัสจบ ฮ่องเต้เฒ่าก็โอบพระสนมกุ้ยเฟยหยุนด้วยพระหัตถ์ข้างหนึ่ง จูงโจวอวี่อันด้วยอีกข้าง แล้วหมุนกายสาวพระบาทจากไปอย่างรวดเร็ว
ฮ่องเต้เฒ่าพาพระสนมกุ้ยเฟยหยุนกลับตำหนักบรรทม ส่วนโจวอวี่อันถูกแม่นมอุ้มออกไปก่อนแล้ว
พระสนมกุ้ยเฟยหยุนมีท่าทีเหม่อลอย ไม่เหลือเค้าความจ้อกแจ้กเจื้อยแจ้วอย่างที่เป็นอยู่ทุกวัน
ฮ่องเต้เฒ่ายื่นพระหัตถ์โอบไหล่นาง แล้วจู่ ๆ ก็ตรัสขึ้นว่า 「ฮองเฮาถูกปลดแล้ว เรา...แต่งตั้งเจ้าเป็นฮองเฮา ดีหรือไม่?」
พระสนมกุ้ยเฟยหยุนเงยหน้าพรวด ส่งเสียง 「อา」 อย่างงุนงง คล้ายฟังไม่ชัด
「เราบอกว่าจะแต่งตั้งเจ้าเป็นฮองเฮา」
สมองของพระสนมกุ้ยเฟยหยุนประมวลผลไม่ทัน ก่อนหน้านี้นางจมอยู่กับความหวาดกลัวที่มีคนตาย พอได้ยินว่าตนจะได้เป็นฮองเฮา ความกลัวเหล่านั้นก็ถูกลบออกจากสมองในพริบตา
「ฝ่าบาท! จริงหรือเพคะ? เมื่อไรหรือเพคะ? โธ่...สกุลจางเพิ่งถูกปลดไป หม่อมฉันก็ได้ขึ้นเป็นฮองเฮาเลย จะไม่...ดูไม่เหมาะไปหน่อยหรือเพคะ?」