หลังโจวอวี่เหว่ยกับภรรยาออกจากตำหนักจงกง ฮองเฮาก็อ้างเหตุผลว่า “ต้องสอบสวนเรื่องจิ้งอ๋องถูกวางยาพิษให้กระจ่าง” แล้วส่งนางกำนัลคนสนิทออกจากวังไปเป็นระลอก
นางจะสืบให้รู้แน่ชัด ต้องสาวให้ถึงต้นตอ
ในจวนจิ้งอ๋องมีสายลับที่ฮ่องเต้ส่งไปแฝงตัวอยู่กี่คนกันแน่
การสอบสวนครั้งนี้ทำให้ฮองเฮาส่งบ่าวรับใช้ที่กรมกิจการในวังจัดให้จวนจิ้งอ๋องกลับเข้าวังไปแทบทั้งหมด
เมื่อฮ่องเต้ชราทอดพระเนตรผลการสืบสวนที่ฮองเฮาถวายมา
“...นางส่งคนที่กรมกิจการในวังส่งไปกลับมาหมดเลยหรือ?”
ยิ่งทอดพระเนตรก็ยิ่งทรงเห็นว่าเหลวไหลสิ้นดี
ก่อเรื่องเสียใหญ่โต สุดท้ายกลับสืบไม่พบแม้แต่เงาของยาพิษสักนิด แถมยังส่งคนกลับวังอีกหรือ?
หากคนที่ส่งกลับมามีปัญหา นี่ไม่เท่ากับคิดร้ายต่อพระองค์หรอกหรือ?
ฮองเฮาช่างเลอะเลือนเสียจริง!
พอคิดเช่นนี้ พระองค์ก็ยิ่งรู้สึกว่าพระสนมกุ้ยเฟยหยุนกับโอรสไม่ปลอดภัย
ฮ่องเต้ชราจึงส่งองครักษ์ลับอีกกองหนึ่งไปคุ้มครองพระสนมกุ้ยเฟยหยุนกับโอรสอย่างลับ ๆ
ส่วนจางอวี่ในราชสำนักฝ่ายหน้าเองก็ไม่ได้อยู่เฉย
แม่ทัพใหญ่ผู้นี้ดูท่าจะเบื่อชีวิต ถึงกับจงใจให้คนยื่นฎีกากล่าวโทษพระสนมกุ้ยเฟยหยุนอย่างเปิดเผย
ฉบับหนึ่งกล่าวหาว่านาง “ได้ใจเพราะเป็นที่โปรดปราน จึงกำเริบเสิบสานและไม่เคารพฮองเฮา” อีกฉบับกล่าวหาว่า “ตระกูลฝ่ายมารดามีชาติกำเนิดเป็นพ่อค้าชั่ว หลอกลวงจิตใจฝ่าบาท ขอฝ่าบาทโปรดลงโทษอย่างเด็ดขาดเพื่อให้ฝ่ายในกลับสู่ความสงบ”
ฎีกาถวายถึงเบื้องพระพักตร์ ฮ่องเต้ชราก็กริ้วจนเขวี้ยงถ้วยชาลงกับพื้นต่อหน้าทุกคน
“เรายังไม่ตาย พวกมันก็กล้ารังแกสนมรักของเราแล้วหรือ?! อย่าคิดว่าเราไม่รู้ว่าคนที่ยื่นฎีกาพวกนั้นเป็นพรรคพวกของใคร”
ข่าวแพร่ไปถึงฝ่ายใน โจวอวี่อันพึมพำในใจว่า ฉันยังมีชีวิตแข็งแรงอยู่แท้ ๆ พวกนั้นก็เริ่มลงมือกับพระมารดาของฉันแล้วเหรอเนี่ย?