องค์หญิงชิ่งอันร้อนใจขึ้นมา “เสด็จพ่อ! เหตุใดถึงตรัสเช่นนี้เล่า? หากว่า... หากว่าเขาเข้าวังมาจริง ๆ จะทำอย่างไรเพคะ?”
“วางใจเถิด โจวอวี้เหวินผู้นั้น... ไม่มีทางเข้าวังได้หรอก”
“เสด็จพ่อทรงจัดองครักษ์ลับไว้หรือเพคะ?”
“ชิ่งอัน การเป็นฮ่องเต้ไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างเป็น แต่เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะทำตนให้ลึกล้ำยากหยั่งถึง ให้เหล่าขุนนางคาดเดาไพ่ตายในมือเจ้าไม่ออกตลอดไป ยิ่งพวกเขาคาดเดาไม่ออก ก็ยิ่งเคารพยำเกรงเจ้า”
องค์หญิงชิ่งอันคล้ายเข้าใจแต่ก็คล้ายไม่เข้าใจ ทว่าเมื่อทอดพระเนตรดวงตาลึกล้ำยากหยั่งถึงของเสด็จพ่อ พลันรู้สึกว่าเสด็จพ่อนั้นช่างลึกล้ำยากหยั่งถึงเสียจริง
ต่อไปนางก็จะเป็นเช่นนี้บ้าง ต่อให้ไม่เข้าใจก็ต้องแสร้งทำเป็นเข้าใจ!
ขณะเดียวกัน โจวอวี่อันกล่าวกับระบบในใจว่า “ระบบ ได้เวลากินแล้ว! ลุย!”
【ได้เลย โฮสต์!】
ลำแสงสายหนึ่งที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าพุ่งลงมาดุจดาวตก กระแทกใส่จวนอ๋องฉู่เต็มแรง!
จวนอ๋องฉู่ เรือนอวี้ฝู
หลิ่วหย่าเอ๋อร์กำลังมองกระจก ลูบไล้หน้าท้องที่ยังแบนราบอย่างแผ่วเบา มุมปากประดับรอยยิ้มหวานล้ำเจือความคลุ้มคลั่ง
อีกสิบเดือน บุตรของนางกับพี่เยี่ยนฉือก็จะถือกำเนิดแล้ว
เมื่อโจวอวี้เหวินเจ้าคนไร้ประโยชน์ถูกยกให้เป็นบุตรบุญธรรมและขึ้นครองราชย์ บุตรของนางก็จะเป็นโอรสองค์โต เป็นองค์รัชทายาท... ถึงตอนนั้น แผ่นดินนี้ก็จะเป็นของหลิ่วหย่าเอ๋อร์!
ทันใดนั้น ระบบไก่ป่าในสมองของนางก็ส่งเสียงเตือนแหลมบาดหู:
【คำเตือน! คำเตือน! ตรวจพบการรุกรานของพลังมิติระดับสูง! ระบบกำลังถูกโจมตี! อ๊ากกก~~ ช่วยด้วย~~】
หลิ่วหย่าเอ๋อร์พลันรู้สึกปวดแปลบในสมอง นางกรีดร้องแล้วล้มฟุบลงกับพื้นอย่างแรง
“พระชายารอง! พระชายารองเป็นอะไรไปเจ้าคะ!” สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
ในเวลาเดียวกัน โจวอวี้เหวินที่อยู่ในห้องหนังสือกำลังประคองถ้วยชาอยู่ จู่ ๆ เบื้องหน้าก็มืดสนิท โลกหมุนคว้าง ก่อนร่างทั้งร่างจะพลิกตกจากเก้าอี้ ถ้วยชาแตกกระจายเต็มพื้น