“เสี่ยวหย่า ในใจข้ามีเพียงเจ้าเสมอมา ตอนนั้นเจ้าถอนหมั้นกะทันหัน ข้าไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย ได้แต่แค้นชาติกำเนิดอันต่ำต้อยของตนที่ไม่คู่ควรกับเจ้า ข้าจึงทำได้เพียงพยายามไต่เต้าขึ้นไปอย่างสุดกำลัง รอจนได้ตำแหน่งสูงส่งแล้วค่อยกลับมาสู่ขอเจ้าอีกครั้ง แต่ไม่คิดเลยว่าพอได้พบกันอีกจะเป็น...”
“ตอนนั้น... ข้าแค่คิดว่าใจท่านเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ต้องการข้าอีก...”
“เป็นไปได้อย่างไร? เราเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัย ข้า เสิ่นเยี่ยนฉือ ชาตินี้ทั้งชาติ รักเพียงเจ้าเท่านั้น แต่ตอนนี้... ข้าเป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อยขั้นแปด ส่วนเจ้าเป็นพระชายารองของอ๋องฉู่ ฐานะของเราต่างกันลิบลับแล้ว”
“ข้าไม่สนฐานะ! เรายังมีโอกาส! จนถึงตอนนี้ฝ่าบาทก็ยังไม่มีพระโอรส โจวอวี้เหวินเป็นตัวเลือกที่มีโอกาสได้รับแต่งตั้งให้เป็นรัชทายาทมากที่สุด ข้าจะมีลูกให้ท่าน แผ่นดินต้าโจวนี้ บัลลังก์สูงสุดในใต้หล้า ต่อไปก็จะเป็นของลูกเราสองคน!”
เสิ่นเยี่ยนฉือยืนนิ่งแข็งทื่อ “เจ้า... เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
หลิ่วหย่าเอ๋อร์หน้าแดงระเรื่อ “พี่เยี่ยนฉือ ขอเพียงใจท่านเหมือนใจข้า เราสองคนไม่แบ่งแยกจากกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุข”
แผนการอันสั่นสะเทือนฟ้าดินทำให้เสิ่นเยี่ยนฉือพูดไม่ออกไปครู่ใหญ่
เพียงชั่วพริบตา ความยินดีอย่างถึงที่สุดก็พลุ่งพล่านขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ นี่แหละจึงเรียกว่าก้าวเดียวทะยานขึ้นสู่สวรรค์!
หลิ่วหย่าเอ๋อร์เป็นฝ่ายเสนอตัวมาหาถึงที่ ยอมเสี่ยงอันตราย ต่อให้เรื่องนี้ลงเอยด้วยความสำเร็จหรือล้มเหลว เขา เสิ่นเยี่ยนฉือ ก็มีแต่ได้กับได้
แม้วันหน้าความลับถูกเปิดโปง ใครจะคิดได้เล่าว่าชายชู้ของพระชายารองอ๋องฉู่ผู้สูงศักดิ์จะเป็นเขา?
เขายื่นมือออกไปทันที ช้อนตัวหลิ่วหย่าเอ๋อร์ขึ้นมาอุ้มแนบอก “หย่าเอ๋อร์... ชาตินี้ข้า เสิ่นเยี่ยนฉือ จะไม่ทำให้เจ้าผิดหวังเป็นอันขาด”
บนหลังคา โม่เซียวซึ่งได้ยินบทสนทนาทั้งหมดโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียวถึงกับนิ่งอึ้งอยู่ในเงามืด ร่างทั้งร่างแข็งค้างราวกับกลายเป็นหิน