โจวอวี้เหวินนำเหล่าขุนนางเข้าวัง พอเดินมาถึงหน้าท้องพระโรงจินหลวน ก็เห็นจักรพรรดิโจวอวี่อันยืนไพล่พระหัตถ์อยู่ตรงนั้น โดยมีองค์หญิงชิ่งอันประทับอยู่ข้างกาย
สองพ่อลูกสงบนิ่งผ่อนคลาย ดูท่าคงมารออยู่ที่นี่นานแล้ว
โจวอวี้เหวินก้มตัวขึ้นทันที ยกชายเสื้อแล้วคุกเข่าถวายคำนับ «กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท!»
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ด้านหลังก็คุกเข่าพร้อมกัน พลางเปล่งเสียงถวายพระพรหมื่นปี
«ลุกขึ้นเถิด» โจวอวี่อันยกพระหัตถ์เป็นสัญญาณ น้ำเสียงราบเรียบจนไม่อาจมองเห็นอารมณ์แม้แต่น้อย
โจวอวี้เหวินยังไม่ทันยืดตัวตรง อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายก็รีบร้อนก้าวออกจากแถว ประสานมือกราบทูล «ฝ่าบาท อ๋องฉู่มาถึงแล้ว เรื่องแต่งตั้งที่ตรัสไว้ก่อนหน้านี้...»
โจวอวี่อันพยักหน้าเบา ๆ สายพระเนตรทอดลงบนตัวโจวอวี้เหวิน ก่อนตรัสช้า ๆ «ดี ในเมื่ออ๋องฉู่มาแล้ว วันนี้เราจะแต่งตั้งเจ้าเป็น...»
ยังตรัสไม่ทันจบ เหตุไม่คาดฝันก็พลันเกิดขึ้น!
ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ จู่ ๆ ก็มีเสียงฟ้าร้องสนั่นขึ้น
สายฟ้าสว่างจ้าผ่าทะลุท้องนภา ไม่คลาดเคลื่อนไปแม้แต่น้อย ฟาดลงกลางศีรษะโจวอวี้เหวินพอดิบพอดี!
«ครืน!»
โจวอวี้เหวินไม่ทันได้ส่งเสียงร้องด้วยซ้ำ
บนใบหน้ายังมีรอยยิ้มยินดีที่ใกล้สมปรารถนา ทว่าร่างทั้งร่างกลับถูกแสงอสนีบาตปกคลุมจนมิด
เมื่อสายฟ้าสลายไป ที่เดิมเหลือเพียงศพไหม้เกรียมดำสนิท มีควันเขียวลอยกรุ่น ก่อนร่างจะล้มฟาดลงพื้นดังตุบ
ลานหน้าท้องพระโรงเงียบสนิทในพริบตา
เหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก แต่ละคนอ้าปากค้าง เบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายตกใจจนใบหน้าซีดเผือด เลือดฝาดหายไปสิ้น
ทั้งที่อายุมากแล้ว แต่ยามนี้กลับระเบิดเรี่ยวแรงอย่างน่าตกใจ กระโดดถอยหลังไปไกลหนึ่งก้าว หลบศพไหม้เกรียมที่ยังมีควันลอยขึ้นมา จนเกือบชนผู้ตรวจการด้านหลัง
โจวอวี่อันเงยพระพักตร์มองท้องฟ้า แล้วก้มลงเหลือบมองศพดำเกรียมบนพื้นซึ่งยังกระตุกเบา ๆ