ไฟสปอตไลต์ในตู้ส่องสว่างจ้า จนเครื่องประดับทองเหล่านั้นเปล่งประกายระยิบระยับ แสงสะท้อนเข้าตาจนพร่ามัว
ทั้งสองเลือกแหวนเกลี้ยงมาคู่หนึ่ง โจวอวี่อันสวมลงบนนิ้วนางของเธอ ขนาดพอดีเป๊ะ
อวิ๋นซิ่วซิ่วเพิ่งถอนหายใจโล่งอก แต่ก็เห็นเขายกมือขึ้นชี้ไปยังตู้กระจกอีกครั้ง “เอาสร้อยเส้นนั้นออกมาลองหน่อย”
“กำไลเส้นนี้ก็เอามาดูด้วย”
“แล้วก็ต่างหูคู่นี้ เข้ากับทรงผมวันนี้ของเธอ”
พนักงานร้านทองตาไว พอเห็นท่าทางของโจวอวี่อันก็รีบพูดเอาใจอย่างหวานหู “แหม คุณคนสวย พอสวมสร้อยเส้นนี้แล้วผิวดูขาวผ่องราวหิมะเลยค่ะ! กำไลเส้นนี้ก็สวยมากเหมือนกัน!”
อวิ๋นซิ่วซิ่วถูกชมจนหน้าแดง แต่ในใจกลับกระวนกระวายอย่างยิ่ง
เธออยากบอกว่าไม่เอาแล้ว ทว่าพอคำพูดมาถึงปากก็กลืนกลับลงไป
ในร้านมีคนอยู่ตั้งมากมาย เธอกลัวว่าถ้าพูดออกไปโจวอวี่อันจะเสียหน้า และยิ่งกลัวพนักงานจะดูถูกเขา
โจวอวี่อันตัดสินใจทันที “เอาหมดเลย สวมไว้ได้เลย”
พอออกจากร้านทองมา อวิ๋นซิ่วซิ่วก็ทำตัวไม่ถูกไปหมด
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสวมของมีค่ามากมายขนาดนี้
เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ยกมือแตะหู อีกไม่กี่ก้าวก็ต้องก้มมองคอ มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน สายตาคอยเหลือบมองรอบตัว รู้สึกว่าทุกคนที่เดินผ่านกำลังจ้องเธออยู่
โจวอวี่อันเข็นรถเข็นเด็ก มองท่าทางราวกับกำลังเผชิญศัตรูของเธอแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “วางใจเถอะ ของพวกนี้แข็งแรงจะตาย ไม่หล่นหรอก”
อวิ๋นซิ่วซิ่วส่ายหน้า “ไม่ได้ กลับถึงบ้านแล้วฉันจะถอดเก็บไว้ เสี่ยวจวินยังเล็ก ถ้าเผลอยื่นมือมาดึงจนขาดขึ้นมา...”
นั่นมันเงินก้อนโตเลยนะ!