วันรุ่งขึ้น หลินเจี๋ยตรงไปที่ไซต์งานเพื่อขอลางาน โดยอ้างว่าตัวเองไม่สบาย ต้องการพักผ่อน
ใช่แล้ว ในใจไม่สบาย ก็ถือว่าไม่สบายเหมือนกัน
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นชายโสดตัวคนเดียว กินอิ่มคนเดียวก็ไม่ต้องห่วงใคร มีเวลาเหลือเฟือจะถ่วงเวลา
เขาแอบไปยังหมู่บ้านหรูที่พวกป้า ๆ พูดถึง แล้วซ่อนตัวเฝ้าอยู่ตรงแนวต้นไม้หลังป้อมยาม
ยามพลบค่ำ เขาก็เห็นอวิ๋นซิ่วซิ่วกับโจวอวี่อันและลูกชายจริง ๆ
นางดัดผมหยิกทรงทันสมัย สวมเสื้อผ้าชุดใหม่เอี่ยม ทั้งตัวมีประกายสีทอง ทั้งสร้อยคอทอง ต่างหูทอง และกำไลข้อมือทอง
หลินเจี๋ยจ้องจนตาค้าง นิ้วมือขูดเปลือกไม้โดยไม่รู้ตัว อยากพุ่งเข้าไปกระชากทองพวกนั้นลงมาให้หมด
ด้านหนึ่งเขาคิดว่า ทองที่อวิ๋นซิ่วซิ่วสวมอยู่ล้วนเป็นเงินทั้งนั้น อีกด้านก็คิดว่านางยิ่งงามขึ้นไปอีก ราวกับดาราจากเมืองท่า
เขายิ่งรู้สึกแย่ลงไปอีก
เขาเฝ้ามองวันแล้ววันเล่า และยิ่งรู้สึกแย่ลงทุกวัน
จนกระทั่งได้เห็นกับตาว่าโจวอวี่อันเข้าไปในร้านรับซื้อทองราคาสูงแห่งนั้น
คืนนั้น หลินเจี๋ยกลับไปแล้วก็ฝัน
ในฝัน โจวอวี่อันสะพายเป้ใบใหญ่ตุง ๆ เดินเข้าไปในตรอกมืดสลัวเพียงลำพัง
หลินเจี๋ยพุ่งออกมาจากเงามืด แทงมีดเข้าไปในท้องของโจวอวี่อัน เลือดอุ่น ๆ กระเซ็นเปื้อนมือเขาไปหมด
เขาชิงเป้ใบนั้นมา รูดซิปเปิดออก—ข้างในมีทองแท่งเต็มเป้
จากนั้นอวิ๋นซิ่วซิ่วก็ปรากฏตัวขึ้น นางสวมชุดกระโปรงแดงตัวนั้น ร้องไห้โผเข้ามาในอ้อมกอดเขา แล้วกลายเป็นภรรยาของเขา
หลินเจี๋ยหัวเราะตื่นขึ้นมา มุมปากยังมีน้ำลายไหลย้อย
นอกหน้าต่างเพิ่งเริ่มสาง เขานั่งอยู่บนเตียง หอบหายใจ ดวงตาแดงก่ำ