เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวหน้าแม่นมก็ปรือตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกวาดตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า
เด็กคนนี้เริ่มร้อนใจแล้วสินะ แต่สาวใช้ในวังที่งดงามถึงเพียงนี้ กลับกระตือรือร้นจะไปห้องทรงพระอักษร ใครเล่าจะไม่รู้ว่านางคิดอะไรอยู่?
“ห้องทรงพระอักษรรึ? ที่นั่นเป็นสถานที่ซึ่งใคร ๆ ต่างก็อยากเข้าไปจนแทบแย่งกันแทบตาย คนกวาดพื้น คนฝนหมึก คนถวายชา ล้วนเป็นคนมีหน้ามีตาทั้งนั้น ข้าไม่มีความสามารถพอจะส่งเจ้าเข้าไปหรอก”
นางไม่กล้าตัดสินใจเรื่องนี้เอง ในวังหลวงทุกวันนี้ใครบ้างไม่รู้ว่า ในสายพระเนตรของฝ่าบาทมีเพียงฮองเฮาเท่านั้น กระทั่งการคัดเลือกสาวงามเข้าวังก็ยังถูกระงับไปแล้ว
หากนางส่งนังจิ้งจอกยั่วยวนผู้นี้เข้าไป แล้วฮองเฮาทรงทราบเข้า กระดูกแก่ ๆ ของนางยังจะอยู่ในวังต่อไปได้อีกหรือ?
จางซินเอ๋อร์กัดฟัน ก่อนจะทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ
“แม่นม!”
นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำในพริบตา น้ำตาคลออยู่ในเบ้าตาแต่ไม่ยอมไหลลงมา “ขอท่านช่วยข้าด้วย! หากท่านช่วยให้ข้าได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทสำเร็จ ต่อไปท่านก็จะเป็นมารดาแท้ ๆ ของข้า! ข้าจะกตัญญูต่อท่าน ดูแลท่านจนแก่เฒ่าและส่งท่านเป็นครั้งสุดท้าย ไม่มีวันบิดพลิ้วเป็นอันขาด!”
หัวหน้าแม่นมมองปราดเดียวก็รู้ว่า นางคงฝึกซ้อมร้องไห้มาแน่! ยังดีที่ตัวเองไม่ใช่บุรุษ
นางทอดถอนใจในใจ แต่ปากยังคงปฏิเสธ “โอ๊ย เรื่องนี้ไม่ได้หรอก! ห้องทรงพระอักษรไม่ใช่สถานที่ที่ข้าจะตัดสินใจได้...”
จางซินเอ๋อร์ไม่ได้ลุกขึ้น กลับขยับเข่าคลานไปข้างหน้าสองก้าว แล้วหยิบห่อผ้าออกมาจากอกเสื้อ