พอเข้ามาในห้องทำงาน ซูเนี่ยนก็ปิดประตูตามหลังทันที ก่อนกอดอกจ้องโจวอวี่อัน
“พูดมาสิ พวกคุณเป็นอะไรกัน?”
สมองของโจวอวี่อันแล่นฉิว เขาตัดสินใจพูดความจริงครึ่งหนึ่งปนเรื่องโกหกครึ่งหนึ่ง “ภรรยา เจ้าต้องฟังข้าอธิบายก่อน ก่อนหน้านี้โจวซั่วชอบคุณครูหร่วนไม่ใช่หรือ? ข้าคิดจะมอบของขวัญสักหน่อยเพื่อผูกสัมพันธ์ แต่โรงเรียนอนุบาลมีกฎว่าครูรับของมีราคาแพงไม่ได้ ข้าก็เลยบอกว่า...จะชวนเธอไปห้องวาดภาพ แล้ววาดภาพเหมือนให้สักภาพ ถือเป็นน้ำใจตอบแทน”
ซูเนี่ยนขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
“แต่วันนั้นท่อส้วมอุดตัน แล้วก็...พ่นออกมา พูดถึงฉากตอนนั้นแล้ว...คุณครูหร่วนคงฝังใจตั้งแต่ถูกกลิ่นเหม็นคลุ้งใส่ตอนนั้น”
ตอนฟังช่วงแรก สีหน้าซูเนี่ยนยังหม่นตึงอยู่ แต่พอได้ยินคำว่า “ส้วมพ่นออกมา” เธอก็แข็งทื่อราวกับกลายเป็นหิน
โจวอวี่อันยังคิดจะบรรยายรายละเอียดต่อ...
“พอแล้ว!” ซูเนี่ยนยกมือขึ้นห้ามทันควัน “ไม่ต้องพูดแล้ว!”
“ภรรยา ข้าต้องอธิบายให้เจ้าฟังให้ชัด ไม่อยากให้เจ้าเข้าใจผิด...”
“ไม่ต้องแล้ว! เจ้าเล่าละเอียดเกินไป ข้าทนฟังไม่ไหว! ออกไป! รีบออกไปเดี๋ยวนี้!”
โจวอวี่อันยืนนิ่งอยู่กับที่ ยังคิดจะเล่นบทซาบซึ้งต่ออีกหน่อย
“ไสหัวไป!”
โจวอวี่อันรีบเผ่นออกไปทันที
พอประตูปิดลง ซูเนี่ยนก็นั่งลงบนเก้าอี้ ครุ่นคิดถึงเรื่องที่โจวอวี่อันเล่า
เธอไม่ได้กลัวว่าโจวอวี่อันจะมีใจให้คนอื่น
ช่วงนี้ทั้งสองแทบจะตัวติดกันตลอดเวลา เว้นแต่ตอนที่เขาไปสอนหนังสือที่โรงเรียน เวลาที่เหลือก็อยู่ด้วยกันหมด
เธอเคยตรวจตารางสอนของเขาแล้ว ไม่มีทางมีเวลานอกใจได้เลย