เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว โจวซั่วเรียนจบชั้นอนุบาลและขึ้นชั้นประถมศึกษา
โจวอวี่อันกลายเป็นผู้คุมเข้มที่สุด
การศึกษาอย่างมีความสุขงั้นเหรอ?
นั่นมันอะไรกัน?
ถ้าจะทำ ก็ต้องทำให้ดีที่สุด ความสุขไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องมอบให้ แต่ผลการเรียนต่างหากที่สำคัญ
ทุกวันหลังเลิกเรียน เมื่อกลับถึงบ้าน โจวซั่วต้องทำการบ้านก่อน ทำชุดหนึ่งเสร็จก็ยังมีอีกชุดรออยู่
โจวอวี่อันตรวจด้วยตัวเอง ทำผิดข้อหนึ่ง ต้องคัดข้อละ 10 รอบ;
ถ้าลายมือหวัดจนอ่านไม่รู้เรื่อง ก็ฉีกทิ้งทั้งหน้ากระดาษแล้วเขียนใหม่
วันหยุดสุดสัปดาห์ก็ยังอัดแน่นไปด้วยชั้นเรียนสารพัด ทั้งคณิตศาสตร์โอลิมปิก ภาษาอังกฤษ และคัดลายมือ ไม่มีตกหล่นสักอย่าง
โจวซั่วทุกข์ใจจนแทบทนไม่ไหว
คนที่เขาเกลียดที่สุดคือพ่อ เข้มงวดเกินไป ดุเกินไป ทำผิดนิดเดียวก็ถลึงตาใส่ ไม่เคยยอมให้เขาดูการ์ตูน ไม่เคยพาไปสวนสนุก
“แม่ดีที่สุดเลย...” โจวซั่วพึมพำเสียงเบา
แม่แอบยัดขนมให้เขา คอยปกป้องยามโจวอวี่อันโมโห และพาไปสวนสาธารณะเล่นว่าวกับกินไอศกรีมในวันหยุดสุดสัปดาห์
ซูเนี่ยนมองลูกชายที่เติบโตขึ้นทุกวัน และเริ่มมองออกว่าเกิดอะไรขึ้น
ค่ำวันหนึ่ง โจวซั่วถูกโจวอวี่อันดุจนร้องไห้อีกแล้ว เขาสะอึกสะอื้นวิ่งกลับเข้าห้อง
ซูเนี่ยนรอจนลูกหลับ แล้วค่อยดึงโจวอวี่อันไปที่ระเบียง ก่อนพูดเสียงเบาว่า “ตอนนี้ซั่วซั่วเกลียดคุณแล้วนะ เมื่อก่อนเขายังเด็ก จำอะไรไม่ได้ แต่ตอนนี้ขึ้นประถมแล้ว จำได้หมดทุกอย่าง คุณลองเปลี่ยนบ้างได้ไหม อย่ากดดันเขามากเกินไป”