เซี่ยผิงกับพวกอีกสองคนจับตาเสิ่นเยี่ยนฉือ เดิมทีคิดว่าคงต้องใช้เวลาสักพัก ใครจะรู้ว่าไม่นานก็ได้หลักฐานคาหนังคาเขามาเสียแล้ว
ก็เพราะเสิ่นเยี่ยนฉือรอไม่ไหวจริง ๆ
ช่วงไม่กี่วันที่ประกาศผลสอบ จอหงวน รองจอหงวน และทั่นฮวาควบม้าเที่ยวชมเมือง สวมอาภรณ์หรูหรา ขี่ม้าคึกคะนอง ท่ามกลางบรรดาสตรีที่ยื่นแขนเสื้อแดงกวักเรียกจากหอสูง
เหล่าบัณฑิตชั้นสองจัดงานชุมนุมกวีต่อเนื่อง แขกเหรื่อเต็มห้องโถง
มีเพียงเขา บัณฑิตถงจิ้นซื่อชั้นสาม ที่ไม่มีใครเชิญ
เมื่อก่อนเขาเคยองอาจผึ่งผาย ไม่ว่าไปที่ใดก็เป็นจุดสนใจของผู้คน บัดนี้กลับถูกเมินเฉย จึงรู้สึกว่าคนทั้งโลกกำลังหัวเราะเยาะตน
เขาหมกตัวอยู่ในโรงเตี๊ยม ฟังเสียงเหล่าบัณฑิตร่วมรุ่นที่อยู่ข้างนอกยกยอปอปั้น พูดคุย และนัดหมายกัน ยิ่งฟังก็ยิ่งแค้น ยิ่งแค้นก็ยิ่งร้อนใจ
เขาจะจบลงเช่นนี้ไม่ได้
ในที่สุดเสิ่นเยี่ยนฉือก็ตัดสินใจแน่วแน่ แล้วคลี่กระดาษจดหมายออก
ตอนนี้คนเดียวที่พอจะช่วยเขาได้ก็เหลือเพียงหลิ่วหย่าเอ๋อร์
ยามนี้นางเป็นพระชายารองแห่งจวนอ๋อง ทั้งยังได้รับความโปรดปรานจากโจวอวี้เหวินอย่างยิ่ง ขอเพียงนางยอมช่วยพูดข้างหมอนให้สักสองสามคำ การเปลี่ยนเส้นทางอนาคตก็เป็นเรื่องง่ายดายเพียงคำเดียว
เขาจรดพู่กันเขียนจดหมายที่ใช้ถ้อยคำกำกวมฉบับหนึ่ง ทว่าเมื่อเขียนเสร็จจึงเพิ่งนึกได้ว่า ตนไม่มีทางส่งจดหมายเข้าเรือนชั้นในของจวนอ๋องฉู่ได้เลย
ขณะที่เขากำลังกลัดกลุ้มกับจดหมาย เงาร่างในความมืดนอกหน้าต่างอย่างเซี่ยผิงกลับเห็นเนื้อความบนจดหมายชัดเจนทุกตัวอักษร
“ให้ตายสิ” เซี่ยผิงกระซิบกับโม่เซียวที่ยองอยู่ข้างกาย “เจ้าหมอนี่แซ่เสิ่นไม่ใช่คนดีจริง ๆ ถึงกับคิดจะเกี้ยวพาพระชายารองของอ๋องฉู่”
โม่เซียวกอดกระบี่ไว้ พลางหัวเราะเย็นชา “นั่นไม่ตรงกับแผนของเราพอดีหรือ?”