เดิมทีสมองของโจวอวี้เหวินก็เลอะเลือนอยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งสับสนหนักขึ้น เขามองใบหน้าแสนอ่อนแอน่าสงสารของหลิ่วหย่าเอ๋อร์ แววตาค่อย ๆ ว่างเปล่าและคล้อยตามมากกว่าเดิม
“ท่านอ๋อง ท่านคิดว่าที่หย่าเอ๋อร์พูดถูกหรือไม่เพคะ?” หลิ่วหย่าเอ๋อร์เอ่ยเรียกเสียงแผ่ว
โจวอวี้เหวินพยักหน้าช้า ๆ น้ำเสียงราบเรียบ “หย่าเอ๋อร์พูดถูก เสิ่นเยี่ยนฉือเป็นผู้ช่วยคนสำคัญของข้า ข้าควรจัดตำแหน่งขุนนางในเมืองหลวงให้เขาสักตำแหน่ง จะได้ช่วยงานข้าอย่างเต็มที่”
หลิ่วหย่าเอ๋อร์ดีใจ รีบกล่าวกระตุ้นเสียงอ่อนหวาน “เช่นนั้นท่านอ๋องรีบไปจัดการเถิดเพคะ จะได้ไม่ชักช้า จนคนอื่นแย่งตัวเขาไปเสียก่อน”
“ได้ ได้” โจวอวี้เหวินลุกขึ้น “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ ไปเดี๋ยวนี้...”
เมื่อเห็นแผ่นหลังของเขาลับหายไปนอกประตู หลิ่วหย่าเอ๋อร์ก็ถอนหายใจโล่งอกในที่สุด มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสมใจ
แต่นางไม่ทันสังเกตว่า ในชั่วขณะที่เครื่องมือชิ้นนั้นออกฤทธิ์ คะแนนของนางได้หมดเกลี้ยงไปแล้ว
ส่วนในที่ซึ่งนางมองไม่เห็น ค่าชะตาเหนือศีรษะของนางกับโจวอวี้เหวินกำลังถูกระบบดูดกลืนไป ราวกับน้ำหลากที่เปิดประตูเขื่อน
ระบบเถื่อนซ่อนตัวอยู่ในเงามืด กลืนกินทุกสิ่งอย่างตะกละตะกลาม ก่อนจะเอ่ยอย่างพึงพอใจ
“นี่ช่างเป็นเจ้าภาพที่ ‘ดี’ เสียจริง ข้าเองยังอดเสียดายไม่ได้ที่จะดูดนางจนหมด ฮิ ๆ~~”
โจวอวี้เหวินลงมือรวดเร็วมาก
เพราะโจวอวี่อันไม่มีบุตร โจวอวี้เหวินจึงเป็นตัวเลือกอันดับต้น ๆ สำหรับการรับช่วงสืบทอดตำแหน่ง ขุนนางในราชสำนักต่างพากันประจบเอาใจ
เขาไปพบขุนนางกรมขุนนางผู้รับผิดชอบแต่งตั้งตำแหน่งให้บัณฑิตสอบผ่านรุ่นใหม่ด้วยตนเอง และเสนอให้เสิ่นเยี่ยนฉืออยู่รับราชการในเมืองหลวง
ตามธรรมเนียมแล้ว ผู้สอบได้ถงจิ้นซื่อในสามอันดับแรก ส่วนใหญ่ไม่ได้เข้าศึกษาในสำนักฮั่นหลิน ตำแหน่งที่แต่งตั้งให้ตามปกติมักเป็นนายอำเภอ ผู้ช่วยผู้ว่าราชการเมือง หรือผู้พิพากษาประจำจวน ส่วนมากถูกส่งไปประจำตามหัวเมืองทั่วแผ่นดิน