ข่าวการสิ้นพระชนม์ของอ๋องกงแพร่เข้าวัง ขณะฮ่องเต้ชรากำลังตรวจฎีกาอยู่ในห้องทรงพระอักษร “...เราสิ้นโอรสไปอีกคนแล้วหรือ?”
“โครม!”
โต๊ะทรงพระอักษรถูกคว่ำ ถ้วยชากระจายแตกเกลื่อนพื้น
“ใครกัน?! ตกลงใครกำลังทำร้ายโอรสของเรา!”
“หลี่จง! เจ้านำคนไปจวนอ๋องกงด้วยตนเอง สืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง!”
“บ่าวน้อมรับพระบัญชา!”
จวนอ๋องกงแขวนผ้าขาวไว้แล้ว
หลี่จงนำเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพกับหัวหน้าทหารองครักษ์บุกเข้าไปในจวนอย่างไม่รอช้า ทั่วทั้งจวนเต็มไปด้วยเสียงร่ำไห้
เขาตรงไปยังโถงไว้ทุกข์ ศพของอ๋องกงยังวางอยู่ข้างโลง ยังไม่ได้บรรจุลงโลง
พระชายาอ๋องกงสกุลหลิวร่ำไห้จนแทบเป็นลม ส่วนซื่อจื่ออ๋องกง โจวเฉิงเทียน คุกเข่าอยู่หน้าโถงไว้ทุกข์ ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำ
เจ้าหน้าที่ชันสูตรเปิดผ้าขาว เผยให้เห็นใบหน้าของอ๋องกงที่ดำคล้ำ ริมฝีปากก็ดำสนิท
เมื่อเห็นบริเวณหัวใจชัด ๆ ก็พบรูเลือดเล็ก ๆ หลายรู ขอบแผลดำคล้ำ เนื้อหนังเน่าเปื่อย ดูคล้ายถูกของแหลมคมแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เจ้าหน้าที่ชันสูตรกล่าวเสียงเบา “กราบทูลใต้เท้า นี่เป็นบาดแผลภายนอกที่มีพิษ จากรูปร่างของบาดแผล น่าจะถูกของแหลมคมแทงบริเวณหัวใจ และของนั้นเคลือบยาพิษร้ายแรงไว้พ่ะย่ะค่ะ”
ที่น่าประหลาดคือ อ๋องกงสิ้นพระชนม์กะทันหันระหว่างเสวยอาหารเย็น
คนที่อยู่ในเหตุการณ์ ทั้งพระชายาอ๋องกงสกุลหลิว ซื่อจื่อโจวเฉิงเทียน และสาวใช้กับหญิงรับใช้ ต่างให้การตรงกันอย่างน่าประหลาดว่า ท่านอ๋องยังทรงดี ๆ อยู่ จู่ ๆ ก็ทรงกุมพระอุระแล้วกระอักพระโลหิต ใช้เวลาเพียงชั่วจิบชาหนึ่งถ้วยเท่านั้น
ไม่มีใครเห็นมือสังหาร ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ แม้แต่ประตูหน้าต่างก็ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์
หลี่จงจ้องบาดแผลนั้น ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา พลันนึกบางอย่างขึ้นได้ เขาไม่รั้งอยู่ในโถงไว้ทุกข์ต่อ รีบขึ้นม้าแล้วควบกลับวังทันที
ในห้องทรงพระอักษร ฮองเฮาหยุนพาโจวอวี่อันมาเข้าเฝ้าฮ่องเต้ชรา