นั่นคือกระเป๋าเงินของเจ้าของร่างเดิมในชาติก่อน
ชาติที่แล้ว หลังพระสนมกุ้ยเฟยหยุนสิ้นพระชนม์ บิดาของหยุนถิงก็ตรอมใจตายทันที เพราะกลัวฮ่องเต้องค์ใหม่จะพาลโกรธ หยุนถิงผู้เป็นลุงจึงจำต้องพาหยุนถิงหลบหนีไปยังเจียงหนาน
หยุนถิงไม่ได้เข้าสอบขุนนางด้วยซ้ำ เขารับช่วงกิจการของตระกูลหยุนแล้วเริ่มทำการค้า เงินที่หามาได้ทั้งหมดล้วนเทลงไปในหลุมไร้ก้นของโจวอวี่อัน
แต่แล้วภายหลังเล่า?
ภายหลัง เจ้าของร่างเดิมกลับสนับสนุนให้บุตรชายของนางเอกขึ้นครองราชย์ เพียงเพื่อนางเอก ถึงกับยกบัลลังก์ที่คว้าไว้ได้ง่ายดายออกไปด้วยมือตนเอง
หยุนถิงคลุ้มคลั่งในตอนนั้น ทั้งสองแตกหักกันอย่างสิ้นเชิง
ต่อมา เจ้าของร่างเดิมก็ถูกนางเอกส่งไปปรโลกด้วยสุราพิษหนึ่งจอก
หยุนถิงสูญเสียที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียว ตระกูลหยุนทั้งตระกูลถูกนางเอกยึดทรัพย์สิน เงินทองมหาศาลที่คนหลายชั่วอายุสะสมไว้ ล้วนตกเป็นของคลังส่วนตัวของสตรีผู้นั้น
“ชาตินี้... จะปล่อยให้คนนอกได้ประโยชน์อีกไม่ได้แล้ว”
พระสนมติ้งคงคิดว่าสตรีกับเด็กไม่ควรถูกรังแก หรือไม่ก็เมื่อเทียบกับแม่ลูกพระสนมกุ้ยเฟยหยุนแล้ว นางเกลียดฮ่องเต้เฒ่าผู้ทำลายแคว้นบ้านเกิดของนาง และยังเฝ้ามองบุตรชายของนางตายไปโดยไม่ยื่นมือช่วยมากกว่า
นางจึงให้คนไปส่งข่าวว่าอยากเข้าเฝ้าฝ่าบาทสักครั้ง
ฮ่องเต้เฒ่าคิดว่าอ๋องซุ่นเพิ่งจากไป นางเองก็เพิ่งหายจากอาการบาดเจ็บ
อย่างไรเสีย นางก็เคยให้กำเนิดบุตรแก่ตน ไม่ว่าในแง่ใดก็ควรไปเยี่ยมสักหน่อย เขาจึงเสด็จไปยังตำหนักพระสนมติ้ง
ทันทีที่ก้าวผ่านประตูตำหนัก ฮ่องเต้เฒ่าก็ขมวดคิ้ว
เหตุใดจึงรู้สึกว่าดูรกร้างกว่าก่อนหน้านี้?
พระสนมติ้งออกมาต้อนรับ
นางสวมชุดนางในสีขาวเรียบง่าย เกล้าผมอย่างไม่พิถีพิถัน ปักเพียงปิ่นเงินประดับไข่มุกหนึ่งเล่ม รูปร่างผอมบางลงมาก
ใบหน้างดงามเจิดจรัสและหยิ่งทะนงที่เคยมี บัดนี้เหลือเพียงความเปราะบาง
ฮ่องเต้เฒ่าพลันรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย