โจวอวี่อันนั่งอยู่ในห้องทรงพระอักษร เบื้องหน้ามีฎีกากองพะเนินสูงเกือบเท่าตัวคน
เขากำพู่กันชาดไว้ในมือ สีหน้าไม่สบอารมณ์
“ฟู่กุ้ย!” เขาโยนพู่กันลงแล้วเอนกายพิง “ข้าเหนื่อยแล้ว เสด็จพ่ออยู่ที่ใด? ข้าจะไปหาเขา”
ขันทีน้อยฟู่กุ้ยผู้มีผิวขาวสะอาดซึ่งยืนอยู่ข้างกายรีบก้มตัวก้าวเข้ามา สีหน้ากลัดกลุ้ม “องค์รัชทายาทของข้า ฝ่าบาทตรัสว่าทรงพระประชวร รับสั่งให้ท่านรีบจัดการฎีกาให้เสร็จพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าก็ไม่สบายเหมือนกัน” โจวอวี่อันกุมหน้าอกแล้วแสร้งไอสองครั้ง
ฟู่กุ้ยก้มหน้าประสานมือ “องค์รัชทายาท ฝ่าบาทรับสั่งแล้วว่า...หากท่านยังจัดการฎีกาพวกนี้ไม่เสร็จ ก็ออกไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”
โจวอวี่อันอัดอั้นเต็มอก ทำได้เพียงคว้าพู่กันชาดขึ้นมาอีกครั้ง ก้มหน้าขีดวงกลมลงบนกองฎีกาต่อไปอย่างหงุดหงิด
ในใจสบถไม่หยุด: ตาแก่ฮ่องเต้นี่ ร่างกายแข็งแรงจนตีวัวตายได้ทั้งตัว ยังจะเสแสร้งประชวรเพื่ออู้เสียอีก! ไร้ยางอายสิ้นดี!
【จริงสิ ตาแก่ฮ่องเต้กำลังปรึกษากับฮองเฮาหยุน รอให้เจ้าแต่งงานเมื่อไร ก็จะสละราชบัลลังก์ให้เจ้า】
ดวงตาของโจวอวี่อันพลันเป็นประกาย
“จริงหรือ?”
เขายืดหลังตรง คว้าพู่กันชาดขึ้นมาจรดลงบนฎีกาอย่างว่องไว “ทำไมไม่บอกแต่แรกเล่า! ถ้าอย่างนั้นฎีกากองนี้ก็ไม่ทำให้ข้าเหนื่อยแล้วสิ!”
ระบบ:【...รีบไปหาพระมารดาของเจ้าเถอะ ไม่อย่างนั้นหากพระชายารัชทายาทของเจ้าเปลี่ยนตัวในคราวนี้ ภารกิจของเจ้าคงยุ่งยากแน่】
โจวอวี่อัน: “!!! ข้าจะไปหาพระมารดาหลังจัดการฎีกาเสร็จ”
หลังอ๋องกงสิ้นพระชนม์ได้ไม่นาน ฮ่องเต้ก็มีพระราชโองการแต่งตั้งโจวอวี่อันเป็นองค์รัชทายาท
ขุนนางทั้งราชสำนักไม่มีใครคัดค้าน และไม่มีใครกล้าคัดค้าน