“ไปเถิด ฝ่าบาททรงเรียกพบเจ้า”
จางซินเอ๋อร์ตัวสั่นเทาลุกขึ้นยืน ขากะเผลกเดินโซเซตามหลังฟู่กุ้ยไป
“ขันทีฟู่กุ้ย... ฝ่าบาท... ฝ่าบาทให้ท่านมารับข้าหรือ?”
ฟู่กุ้ยไม่ตอบ เพียงพยักหน้า
น้ำตาของจางซินเอ๋อร์พรั่งพรูลงมาทันที
สิบปีแล้ว! ในที่สุดเขาก็นึกถึงนางเสียที! นางรู้อยู่แล้วว่าฝ่าบาททรงมีนางอยู่ในพระทัย!
ภายในห้องทรงพระอักษร จางซินเอ๋อร์ถูกพาเข้ามา
“ฝ่าบาท... บ่าว... บ่าวกลับมาแล้วเพคะ...”
โจวอวี่อันทอดพระเนตรนาง ก่อนจะขมวดพระขนง “เจ้าเป็นใคร?”
จางซินเอ๋อร์ราวกับถูกฟ้าผ่า “ฝ่าบาท... บ่าวคือซินเอ๋อร์เพคะ... จางซินเอ๋อร์...”
โจวอวี่อันกวาดตามองนาง ตั้งแต่เส้นผมที่ขาวโพลนลงไปจนถึงแผ่นหลังที่งองุ้ม แล้วหยุดอยู่ที่ขาข้างซึ่งพิการ แววรังเกียจที่ไม่คิดปิดบังวาบผ่านพระเนตร “เหตุใดเจ้าจึงกลายเป็นสภาพเช่นนี้?”
พระองค์โบกพระหัตถ์ “ช่างเถิด ฟู่กุ้ย ส่งนางออกไป”
“ไม่! ฝ่าบาท! เมื่อคืนบ่าวแค่นอนไม่พอเท่านั้น! ขอเพียงได้พักผ่อน ขอเพียงให้บ่าวอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า บ่าวก็จะกลับมางดงามดังเดิมเพคะ! ฝ่าบาท! ทอดพระเนตรบ่าวสิ!”
โจวอวี่อันมองท่าทางคลุ้มคลั่งของนาง แล้วพลันหัวเราะออกมา
“ฟู่กุ้ย ยกสุรามา”
ฟู่กุ้ยใจสะท้าน ก้มหน้ารับถาดมาถือไว้
บนถาดมีจอกสุราหยกขาววางนิ่งอยู่ สุราใสกระจ่าง ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกเหมย
เหมือนกับสุราจอกนั้นในชาติก่อน ที่นางใช้วางยาพิษสังหารเจ้าของร่างเดิม
โจวอวี่อันตรัสว่า “ยังต้องขอบใจเจ้าด้วย ตลอดสิบปีนี้เจ้ายอมเป็นข้ารับใช้ของเรา ซักเสื้อผ้าให้เราอย่างว่าง่าย น่าเสียดาย ตอนนี้เจ้าซักไม่ไหวแล้ว เราไม่ต้องการข้ารับใช้อย่างเจ้าอีกต่อไป ถูกหรือไม่? หลานสาวของแม่ทัพใหญ่จางอวี่”
จางซินเอ๋อร์พลันเข้าใจทุกอย่าง
ความทรมานตลอดสิบปีนั้น ผู้ชายคนนี้เป็นคนวางแผนอยู่เบื้องหลังทั้งหมด!
ทั้งเรื่องที่เขาถูกใจนาง ทั้งเรื่องที่ฮองเฮาหึงหวง ล้วนเป็นเรื่องโกหก!